ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗ: Τα εργοστάσια ανήκουν στους εργάτες!

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗ: Τα εργοστάσια ανήκουν στους εργάτες!

Η Πρωτοβουλία για το Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών στηρίζει τον αγώνα των εργατών της ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗΣ (θυγατρικής της ΦΙΛΚΕΡΑΜ-ΤΖOΝΣΟΝ) που σε συνθήκες χρεοκοπίας της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας παλεύουν για την επαναλειτουργία της μονάδας κάτω από τον έλεγχο και τη διοίκηση των ίδιων των εργαζομένων.

Τα μνημόνια και η καπιταλιστική χρεοκοπία έχουν ήδη σπείρει βιομηχανικά πτώματα παντού με χιλιάδες εργάτες εγκλωβισμένους σε πτωχευτικές διαδικασίες, σε καθεστώς ομηρίας, καθώς οι εργοδότες εγκατέλειψαν τις επιχειρήσεις αφήνοντας τους εργάτες σε ένα γιγαντιαίο εργασιακό κενό: Δεν είναι εργαζόμενοι, δεν είναι άνεργοι, με επισχέσεις εργασίας, απλήρωτοι. Οι έχοντες την ευθύνη των εταιριών στα ΔΣ, για να προστατέψουν τους εαυτούς τους και την ατομική τους περιουσία, καλύπτονται πίσω από τη δαιδαλώδη νομοθεσία, τα αστικά δικαστήρια, τις χρονοβόρες πτωχευτικές διαδικασίες και συνήθως με καλοπληρωμένους δικηγόρους. Τις περισσότερες φορές, σε αντίθεση με τους εργάτες, έχουν να ζήσουν πλουσιοπάροχα αυτοί και τα τρισέγγονά τους.

Τα δυσθεώρητα χρέη των εργοδοτών στο δημόσιο (ΙΚΑ, εφορία κλπ) φορτώνονται ξανά στις πλάτες των εργαζομένων. Τα χρήματα των φορολογουμένων που πήραν τη μορφή επιδοτήσεων αναπτυξιακών νόμων…εξαφανίζονται συνήθως στις τσέπες των μετόχων. Τα χρέη τους στις τράπεζες ξαναφορτώνονται στους εργαζόμενους με τα επιτόκια καρμανιόλες. Τα χρέη τους προς άλλες μικρότερες επιχειρήσεις, σπρώχνουν ακόμα περισσότερες στην άβυσσο της χρεοκοπίας και σε επιπλέον απολύσεις, ενώ ολόκληρες περιοχές …. σβήνουν κυριολεκτικά από τον παραγωγικό χάρτη. Με ελάχιστα ίδια κεφάλαια, αρκετά κονέ στα υπουργεία για επιδοτήσεις και δουλειές αλλά και άφθονο τραπεζικό δανεισμό, η ελληνική αστική τάξη έφτιαξε τη βιομηχανία της που κατέρρευσε σα χάρτινος πύργος στο πρώτο φύσημα της κρίσης.

Τα αιτήματα των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕΤ είναι ώριμα από καιρό. Παρά τη μορφή τους, θέτουν ένα κομβικό ερώτημα: Ποια κοινωνική τάξη θα έχει την εξουσία; Ποιος θα οργανώσει τη παραγωγή, ποιος θα χρηματοδοτήσει, ποιος θα ρυθμίσει τη διανομή; Το πολιτικό αίτημα για τη θέσπιση νόμου περί συνεταιρισμένων και αυτοδιαχειριζόμενων εργοστασίων μπορεί είτε να τεθεί μέσα στον καπιταλισμό (που έχει χρεοκοπήσει) αλλά ο οικονομικός στραγγαλισμός είναι βέβαιος και δυνατός κάθε στιγμή ή έξω από αυτόν με τη πλήρη απαλλοτρίωση όλων των καπιταλιστών από την εξουσία των εργατικών συμβουλίων, γεγονός που  επιλύει μονομερώς τα ζητήματα ιδιοκτησίας (χωρίς τη συναίνεση των αφεντικών & χωρίς αποζημιώσεις)  και τα ζητήματα χρηματοδότησης (χωρίς την άδεια του αστικού κράτους ή των τραπεζιτών) στη βάση μιας ενιαίας κεντρικής και εθνικοποιημένης τράπεζας κάτω επίσης από τον έλεγχο των εργαζομένων.

Πρωτοβουλία για το ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ Μαγνησίας

http://kentroagona-ergaton.blogspot.gr/

mail: kentroergaton@gmail.com

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ: ή μισθοί πείνας ή απολύσεις!

Για την άμεση υπεράσπιση των όρων της ζωής μας.

          Οι εταιρείες στο λιανεμπόριο που είναι οι πρώτες διδάξασες στις ελαστικές σχέσεις εργασίας, αντιμετωπίζουν τους/τις εργαζόμενους/ες ως προϊόντα προς απόσυρση από τη στιγμή που όλοι οι μνημονιακοί νόμοι συντρίβουν τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων.

Έτσι κι η ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ αφού ζήτησε νέα μείωση μισθών από τους εργαζόμενους, για όσους δεν συμφώνησαν, καταφεύγει στη «νομιμότητα» της τρίμηνης προειδοποιητικής απόλυσης προκειμένου οι εργαζόμενοι να μην λάβουν καν ολόκληρη την αποζημίωσή τους.

Τα περιστατικά στα καταστήματα της περιοχής μας σπάνια βγαίνουν στην επιφάνεια των ταξικών αγώνων και ν΄ αποκτήσουν διαστάσεις μέσα στο εργατικό κίνημα. Όσα βγαίνουν, σπάνια έχουν συνέχεια, εξαιτίας της μεγάλης διασποράς του κλάδου, της απροθυμίας των αντίστοιχων σωματείων να αντιμετωπίσουν με μαχητικό τρόπο τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες αλλά κι εξαιτίας της έλλειψης εμπειρίας μιας νέας γενιάς εργαζομένων που γνωρίζουν ως μόνο δικαίωμα……την ελαστική απασχόληση και την ανασφάλιστη εργασία.

Σήμερα, οι περισσότεροι εργατικοί αγώνες είναι αναποτελεσματικοί εφόσον αυτοπεριοριστούν στα όρια των συνδικαλιστικών διεκδικήσεων των εργατικών δικαιωμάτων., Στη σημερινή περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, όλα τα προβλήματα των εργαζομένων έχουν πάψει να είναι συνδικαλιστικά κι έχουν αναχθεί στη σφαίρα της πολιτικής. Το κομβικό ερώτημα σήμερα είναι ποια κοινωνική τάξη θα χρεοκοπήσει και ποια κοινωνική τάξη θα έχει την εξουσία.

Εφόσον οι εργαζόμενοι είναι πρόθυμοι να αγωνιστούν, είναι σκόπιμο να δημιουργούνται ανοικτές επιτροπές αγώνα & δράσης, ικανές να συσπειρώσουν όλο το μάχιμο δυναμικό για τις ανάγκες του αγώνα, που εξ αρχής σημαίνει απόρριψη της «νομιμότητας» των εργοδοτών και των νόμων των μνημονιακών ληστών. Αυτό δεν σημαίνει απόρριψη των νόμιμων μεθόδων (επιθεώρηση εργασίας, δικαστήρια κλπ) αλλά υποταγή των νόμιμων μέσων στις ανάγκες του αγώνα των εργαζομένων για να μείνουν…στη ζωή. Αυτή είναι η μόνη νομιμότητα που αναγνωρίζουμε.

Είτε θα ενώσουμε όλους τους εργαζόμενους και τους άνεργους πάνω στα πολιτικά τους συμφέροντα ως κοινωνικής τάξης, είτε θα συμβιβαστούμε με μια ζωή των αθλίων. Κι αυτό απαιτεί μια νέα τολμηρή πολιτική για τα ταξικά μας συμφέροντα.

Είτε το θέλουμε, είτε όχι, ο καπιταλισμός έχει χρεοκοπήσει! Είναι στα δικά μας χέρια να δώσουμε τη λύση που είναι αναγκαία.

Τη κρίση να πληρώσουν οι καπιταλιστές!

• Άμεση ανάκληση των απολύσεων και των μειώσεων μισθών στην ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ!
• Μοίρασμα του χρόνου δουλειάς σε όλους με αξιοπρεπείς μισθούς διαβίωσης.
• Άμεση κατάργηση όλων των μνημονιακών νόμων.
• Πλήρης & μονομερής διαγραφή του χρέους! Ούτε 1 ευρώ για τους τοκογλύφους.
• Εθνικοποίηση, χωρίς αποζημίωση, όλων των μεγάλων αλυσίδων διανομής, κάτω από το έλεγχο των εργαζομένων.
• Όλη η εξουσία στους εργάτες!

Πρωτοβουλία για ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ

mail: kentroergaton@gmail.com

Που πάει η PLEXACO και τι θα κάνουν οι εργάτες;

Που πάει η PLEXACO και τι θα κάνουν οι εργάτες;

          Στα δικαστήρια της Θήβας.

Στα δικαστήρια της Θήβας παρέστησαν μαζικά στις 25 Ιούνη οι εργάτες της PLEXACO για  να υποστηρίξουν την αγωγή τους εναντίον της εταιρίας εξαιτίας της μη καταβολής δεδουλευμένων 6 μηνών, ενώ οι ίδιοι βρίσκονται πλέον σε επίσχεση εργασίας.      

          Σε συμπαράσταση των εργαζομένων παραβρέθηκαν, ο Σωτήρης Παπαδημητρίου (ΕΕΚ), μέλος της πρωτοβουλίας για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών & μέλος του ΔΣ του ΕΚ Λιβαδειάς, ο Γιώργος Καβάλος (ΚΚΕ), πρόεδρος του κλαδικού σωματείου Σπάρτακος και μέλος του ΠΑΜΕ, ο Γιάννης Σταθάς, πρόεδρος του ΕΚ Λιβαδειάς και πρόσφατα εκλεγμένος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη Βοιωτία.

          Όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις, η δικάσιμος αναβλήθηκε, καθώς ο δικηγόρος της εταιρείας επικαλέστηκε την ύπαρξη ιδιώτη επενδυτή ο οποίος θα συμμετάσχει στο μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας και ο οποίος εντός της εβδομάδας θα προχωρήσει σε συγκεκριμένες προτάσεις που θα επιλύσουν τα προβλήματα βιωσιμότητας της επιχείρησης.

          Η αναβολής αλλά και η φήμη περί επενδυτή, οδήγησαν τους παριστάμενους εργαζόμενους να πραγματοποιήσουν mini επιτόπια σύσκεψη με το δικηγόρο τους κο Τουλουμάκο (υποψήφιος βουλευτής Βοιωτίας του ΚΚΕ). Το εργοστασιακό σωματείο των εργαζομένων, που έχει προσωρινό ΔΣ εξαιτίας της πρόσφατης σύστασής του, θέλησε να ενημερώσει και όσους παραβρέθηκαν για συμπαράσταση.

          Η σύσκεψη, ο επενδυτής και η πτώχευση.

          Στη mini σύσκεψη και σε αντίθεση με τις πληροφορίες που διοχετεύει η διοίκηση της εταιρείας, οι εργάτες έχουν να αντιμετωπίσουν περισσότερο το ενδεχόμενο της πτωχευτικής διαδικασίας, φαινόμενο σύνηθες από τη πλευρά των εργοδοτών προκειμένου να προστατευθούν από τους πιστωτές τους.

          Το ενδεχόμενο της κατάθεσης αίτησης πτώχευσης, που μέχρι σήμερα δεν είχε διερευνηθεί από τους εργαζόμενους, θέτει επιπρόσθετα καθήκοντα, επιπλέον αυτών που έχουν αναλάβει οι εργαζόμενοι μέσω των νομικών τους παρεμβάσεων και το οποίο θέτει εν αμφιβόλλω τις διαδικασίες μέσα από τις οποίες θα υπάρξει ιδιώτης επενδυτής (όπως ισχυρίζεται η εργοδοσία), αν δηλαδή θα προκύψει πριν ή μετά την πτωχευτική διαδικασία, με ή χωρίς τους υφιστάμενους εργαζόμενους.

          Από μόνο του αυτό το ενδεχόμενο θέτει το καθήκον στους εργαζόμενους να διασφαλίσουν ότι η παραγωγική μονάδα στα Οινόφυτα…υπάρχει, δηλαδή να διασφαλιστεί ο πάγιος εξοπλισμός, πρώτες ύλες ή έτοιμα προϊόντα. Αυτό σημαίνει ότι παράλληλα με οποιαδήποτε νομική διαδικασία επιλεχθεί, η άμεση κινητοποίηση των εργαζομένων για την περιφρούρηση του εργοστασίου είναι ένα άμεσο καθήκον, καθώς όχι σε λίγες περιπτώσεις μηχανήματα αποξηλώνονται, νέες ανώνυμες εταιρείες δημιουργούνται σε χρόνο ρεκόρ και οι εργαζόμενοι μένουν με ένα κουφάρι στα χέρια τους και με ένα μουτζούρη στη τσέπη τους.

          Οι «έξωθεν συμβουλές» και η αγωνία.

          Η πρόταση, για μια άμεση γραπτή δέσμευση, όσων εργαζομένων βρέθηκαν στα δικαστήρια της Θήβας, ότι θα αναλάβουν άμεσα αυτό το καθήκον, σκόνταψε στις ισχυρές αυταπάτες (και μέλους του προσωρινού ΔΣ), ότι πιθανότατα αυτό να θορυβήσει τον μελλοντικό (αλλά άγνωστο μέχρι σήμερα) ιδιώτη επενδυτή. Αυτή η δέσμευση θα έβαζε σε κίνηση τους εργάτες να δράσουν, προκειμένου να δοθεί κι ένα μήνυμα στην εργοδοσία ότι καμιά απόφαση δεν μπορεί να ληφθεί ερήμην τους.

          Οι εργαζόμενοι έλαβαν σοβαρά υπόψη τους τις σχετικές προειδοποιήσεις (ίσως λίγο πιο έμπειρων συνδικαλιστών) και αποφάσισαν να μεταβούν στο ΕΚ Θήβας για να συνεχίσουν την συζήτησή τους, -δυστυχώς δεν υπήρχε εκείνη την ώρα διαθέσιμη αίθουσα- με αποτέλεσμα να κατευθυνθούν στο εργοστάσιο στο Σχηματάρι για να ζητήσουν και τις απαραίτητες διευκρινήσεις από την εργοδοσία.

          Σε αυτή τη mini σύσκεψη, διατυπώθηκε η εύλογη επιφύλαξη των ορισμένων μελών του ΔΣ, ότι μια κλειστή συνεδρίαση των εργαζομένων είναι προτιμότερη για να αποφευχθούν οι … έξωθεν παρεμβάσεις στον αγώνα των εργατών.

          Η σχετική αιτιολογία δεν έχει κάποια βάση: Αυτοί που τελικά αποφασίζουν είναι οι εργαζόμενοι. Κάθε πρόταση που κατατίθεται πρέπει να αξιολογηθεί και να ελεγχθεί με υπευθυνότητα από το ΔΣ και τη Γενική Συνέλευση των εργαζομένων.

          Κατάσταση πολέμου.

          Θα πρέπει να επισημάνουμε στους εργαζόμενους της PLEXACO ότι βρίσκονται σε κατάσταση πολέμου. Οι μέθοδοι τους και οι διαδικασίες τους πρέπει να ανταποκρίνονται στις συνθήκες της μάχης. Το ΔΣ μόνο του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα σημερινά καθήκοντα. Χρειάζεται να έχει την πλειοψηφία των εργαζομένων μαζί του. Πρέπει να δημιουργηθούν ομάδες που θα ασχοληθούν με τα νομικά ζητήματα, τα οργανωτικά (περιφρούρηση εργοστασίου, οργάνωση κινητοποιήσεων), την οργάνωση της αλληλεγγύης και της στήριξης των μαχόμενων εργαζομένων, να διασφαλιστούν οι απαραίτητοι οικονομικοί πόροι για τη διεξαγωγή του αγώνα αλλά και για να υποστηριχτούν εργάτες που αντιμετωπίζουν τα όρια της επιβίωσης, την οργάνωση της επικοινωνίας και της προπαγάνδας του αγώνα.

Συνήθως, οι ανοικτές επιτροπές αγώνα, που συγκεντρώνουν όλους τους εργάτες αλλά και κάθε μαχόμενο στοιχείο είναι οι πιο κατάλληλες μορφές για να ξεκινήσει κανείς μια μάχη με αξιώσεις χωρίς να …καπελωθεί.  Αυτό δεν υποκαθιστά σε καμιά περίπτωση την αυτοτέλεια του σωματείου, των οργάνων του ή των διαδικασιών του. Αντίθετα, το ΔΣ και το σωματείο των εργαζομένων συγκροτούν τις αναγκαίες μορφές για τη μάχη.

Όμως ούτε αυτό είναι αρκετό όπως έχει δείξει η μέχρι τώρα εμπειρία μας. Χρειάζεται και το αναγκαίο περιεχόμενο, που μπορούμε να το συζητήσουμε όταν τεθούν οι αναγκαίοι όροι για να νικήσει ο αγώνας των εργατών. Σημαντικό αυτή τη στιγμή είναι να κατανοηθεί ότι χρειάζεται άμεση δράση για τη προάσπιση των ζωτικών συμφερόντων των εργαζομένων.

Η θεωρία των ένδικων μέσων & της «νομιμότητας».

Σε πολλούς εργατικούς αγώνες, οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις υποτάσσονται στα ένδικα μέσα που προκρίνει συνήθως η συνδικαλιστική γραφειοκρατία…για να πιεστούν οι εργοδότες. Στις σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης και χρεοκοπίας οι εργάτες μπλέκουν αποκλειστικά στα γρανάζια των δικαστηρίων και των νόμων που ευνοούν κατά κύριο ρόλο το κεφάλαιο. Με αυτό το σκεπτικό, οι εργάτες «πείθονται» να μην υπερβούν την νομιμότητα του κεφαλαίου για να μην έχουν ένα «κακό» προηγούμενο όταν έρθει η ώρα της άσκησης των ένδικων μέσων. Έτσι εγκαταλείπονται οι μέθοδοι της εργατικής πάλης και οι εργάτες οδηγούνται στον αργό θάνατο.

Η θέση μας είναι τελείως αντίστροφη: Κάθε νόμιμο και ένδικο μέσο πρέπει να υποταχτεί στις ανάγκες των εργατών και του αγώνα τους, δηλ. να μείνει το εργοστάσιο ανοικτό, υπό λειτουργία και χωρίς τους εργοδότες-μετόχους εφόσον δεν υπάρξει άλλος δρόμος σήμερα. Η «νομιμότητα» των ενεργειών καθορίζονται αποκλειστικά από τη νομιμότητα των όρων ύπαρξης των εργατών. Κάθε ένδικο μέσο μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιηθεί: Όμως μια δίκη για ένα κρίσιμο εργατικό ζήτημα, όπως σήμερα, μπορεί να γίνει με λιγοστούς εκπροσώπους των εμπλεκομένων μερών ή με μια μεγάλη διαδήλωση-κινητοποίηση την ώρα της δίκης έξω από το δικαστήριο. Το δεύτερο σημαίνει να έχεις υποτάξει τα ένδικα μέσα στην αναγκαιότητα της υπέρβασης της νομιμότητας των αστικών δικαστηρίων και να είσαι έτοιμος να παλέψεις ακόμα και σε μια αρνητική, για τα συμφέροντα των εργατών, δικαστική απόφαση.

         

          PLEXACO και κρίση.                  

          Η PLEXACO είναι εταιρία παραγωγής πλαστικών σωλήνων με έδρα τα Μελίσσια και εργοστάσιο στο Σχηματάρι. Απασχολεί περίπου 105 εργαζόμενους. Από αυτούς, 75 εργάζονται Σχηματάρι και 85 είναι εργάτες.

Η εταιρεία αν και είναι κατά το πλείστον εξαγωγική (σε 50 χώρες όπως διατείνεται), επηρεάστηκε νωρίς από τη κρίση του ’08. Οι μόνες ελληνικές εταιρείες που άντεξαν την ύφεση της ελληνικής οικονομίας ήταν αυτές που είχαν ένα στοιχειώδη εξαγωγικό προσανατολισμό. Όμως η PLEXACO δεν στάθηκε τυχερή.

Ο «εσωτερικός» δανεισμός μέσω της αθέτησης υποχρεώσεων.

Η εταιρεία άντεξε στην αρχή της κρίσης και το 2009 η ροή των παραγγελιών είχε επανέλθει στα προ κρίσης επίπεδα, μέχρι και το πρώτο εξάμηνο του 2011 που παρουσιάζει ρεκόρ τζίρου. Η εργοδοσία παρόλο που ακολουθεί επιθετική πολιτική πωλήσεων, προς το τέλος του 2011 αρχίζει να εμφανίζει προβλήματα ρευστότητας εξαιτίας της γενικευμένης χρηματοπιστωτικής κρίσης. Για να εξασφαλίσει ρευστότητα, «δανείζεται» από τους εργαζόμενους, καθυστερώντας την καταβολή δεδουλευμένων. Τέτοιου είδους δανεισμός είναι ο πλέον συμφέρων, καθώς  το επιτόκιο δανεισμό είναι …. μηδενικό.

Συνήθως, οι εταιρείες που φτάνουν να μην πληρώνουν για μήνες τους εργαζόμενους τους, έχουν ήδη κάνει στάση πληρωμών σε άλλες υποχρεώσεις, κυρίως προς το δημόσιο (ΙΚΑ, παρακρατούμενοι φόροι, φόρος εισοδήματος κλπ), γεγονός που τις φέρνει πιο κοντά στη λήψη αναγκαστικών μέτρων από τη πλευρά του δημοσίου. Παράλληλα προσπαθούν να επιμηκύνουν τους χρόνους αποπληρωμής υποχρεώσεων προς προμηθευτές, κυρίως με επιταγές μακράς λήξης (αν είναι εφικτό), αναζητούν πρόσθετα κεφάλαια από τις τράπεζες, τα οποία όμως σήμερα είναι δυσεύρετα εξαιτίας της χρεοκοπίας του τραπεζικού συστήματος. Ο πραγματικός θάνατος ξεκινά όταν «κοκκινίσουν» τα τραπεζικά δάνεια ή σφραγιστούν επιταγές της εταιρείας. Τότε ανοίγει ο δρόμος προς την πτωχευτική διαδικασία που είναι η μόνη πρόσφορη διαδικασία για τους εργοδότες προκειμένου να προστατευτούν από μηνύσεις, κατασχέσεις, πλειστηριασμούς προσωπικών ή εταιρικών περιουσιακών στοιχείων κλπ.

Ο βασικός προμηθευτής.

          Η εργοδοσία υποστηρίζει ότι πηγή του κακού αποτέλεσε η πολιτική των ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΩΝ (ΕΛΠΕ) που είναι ο κύριος προμηθευτής της. Τα ΕΛ.ΠΕ άλλαξαν το 2011 τους όρους συναλλαγής στην εσωτερική αγορά, απαιτώντας να πληρώνονται για κάθε παραγγελία σε μετρητά προκειμένου να θωρακιστούν από τη κρίση και να αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο της απαγόρευσης αγοράς ιρανικού πετρελαίου, αν και ΕΛ.ΠΕ, παρά τους γενικότερους δυσμενείς παράγοντες στην παγκόσμια αγορά δεν αντιμετώπισαν προβλήματα ρευστότητας. Παρά την προμήθεια πετρελαίου από άλλους αγοραστές προκειμένου να αντικατασταθεί η αγορά πετρελαίου από το Ιράν (η Ελλάδα προμηθευόταν το 40% του πετρελαίου από το Ιράν) λόγω των διεθνών κυρώσεων του πυρηνικού του προγράμματος, τα ΕΛ.ΠΕ δεν είχαν σημαντική μεταβολή των όρων αγοράς πετρελαίου. Πιθανότατα επρόκειτο για προληπτικό μέτρο (που όμως οδήγησε σε ασφυξία εταιρείες όπως η PLEXACO) ή μέτρο στραγγαλισμού των μικρών επιχειρήσεων και συγκέντρωσης της εναπομένουσας αγοράς πλαστικών εντός κι εκτός χώρας σε λίγα χέρια.
         

Η πιστωτική ασφυξία.

Άλλοι παράγοντες που μπορούν να συντελέσουν στην κατάρρευση μιας εξαγωγικής επιχείρησης που εδρεύει στην υπό πτώχευση Ελλάδα την περίοδο της μεγαλύτερης και παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής κρίσης του καπιταλισμού μετά τον πόλεμο, είναι η αλλαγή των όρων δανειοδότησης από τη πλευρά των τραπεζών που δημιουργούν πιστωτική ασφυξία (μείωση κεφαλαίων κίνησης, περισσότερες εγγυήσεις, μη αναχρηματοδότηση δανείων κλπ).

Πολλές φορές εξαγωγικές επιχειρήσεις, όπως η PLEXACO, είναι αναγκασμένες για μεγάλες παραγγελίες να καταθέτουν εγγυητικές επιστολές καλής εκτέλεσης, οι οποίες ως γνωστό εκδίδονται και κατατίθενται σε τράπεζες. Είναι πιθανό αυτές να μην γίνονταν δεκτές από τους πελάτες του εξωτερικού, (οι τράπεζες του εξωτερικού απέρριπταν τις εγγυητικές των ελληνικών τραπεζών ως αφερρέγυες) αλλά αυτό οδηγεί σε μεγαλύτερη ανάγκη κεφαλαίων κίνησης που σε συνθήκες πιστωτικής ασφυξίας γίνεται η χαριστική βολή σε πολλές επιχειρήσεις.

Η εγκατάλειψη των πελατών και άλλα πολλά που θέλουν ψάξιμο…

Σε συνθήκες αβεβαιότητας, οι πελάτες του εξωτερικού μπορεί να αποφάσισαν να αλλάξουν προμηθευτή λόγω της υψηλής αβεβαιότητας της ελληνικής οικονομίας και της αβεβαιότητας μελλοντικών παραδόσεων σε προϊόντα συνεχούς ροής.  Αυτό όμως σημαίνει ένα μεγάλο πλήγμα στις πωλήσεις που επιδεινώνει τη κερδοφορία του κεφαλαίου, οδηγεί τη παραγωγική μονάδα σε χαμηλότερη παραγωγική δυναμικότητα και σε μη κάλυψη των υποχρεώσεών της.

          Τα υπόλοιπα δεδομένα, που έχουν να κάνουν με την απληστία του κεφαλαίου και που διασφαλίζει τους μετόχους να μπορούν να ζήσουν πλουσιοπάροχα είναι γνωστά σε όσους έχουν δει μεγάλες εταιρείες να καταρρέουν (κότερα, βίλες, πολυκατοικίες, offshore εταιρείες, τραπεζικές καταθέσεις σε άλλες χώρες κλπ).

          Ο ιδιώτης επενδυτής & η πτώχευση.

          Ανεξάρτητα αν ένας ή όλοι μαζί από τα παραπάνω σημεία (ένας ενδελεχής έλεγχος από ανεξάρτητους λογιστές της εμπιστοσύνης των εργατών πιθανόν να αποκάλυπτε όλη την κατάσταση στην εταιρεία), είναι γεγονός ότι η δυσθεώρητη συσσώρευση χρεών (όσα είναι ήδη γνωστά στους εργάτες) οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η πτωχευτική διαδικασία είναι περισσότερο πιθανή, αν και η αναζήτηση πιθανού ιδιώτη επενδυτή ίσως να είναι μέσα στα σχέδια της εργοδοσίας.

Σχετικά με τον ιδιώτη επενδυτή, οι εργάτες θα πρέπει να προβληματιστούν, στο ποιος θα αναλάμβανε την αποπληρωμή των χρεών της εταιρείας, ποιος θα συνέβαλε να υπάρξει ένα σχέδιο βιωσιμότητας της επιχείρησης πριν αυτή απαλλαγεί από σημαντικό μέρος των χρεών της;  

           Σήμερα, στις συνθήκες χρεοκοπίας ολόκληρης της καπιταλιστικής οικονομίας, κανένας επενδυτής δεν πρόκειται να αναλάβει τα χρέη της εταιρείας, όχι τουλάχιστον πριν τον οποιοδήποτε συμβιβασμό με τους πιστωτές (αυτό περιλαμβάνει και τους εργάτες), και ενώ η κατάσταση εμφανώς γίνεται πολύ πιο δύσκολη για επενδύσεις την επόμενη περίοδο, λόγω της θύελλας που σηκώνουν η Ισπανική και Κυπριακή κατάρρευση, με την Ιταλική και Γαλλική να ακολουθούν. 

          Η εργοδοσία (όπως και σε πολλούς εργατικούς αγώνες που έχουμε συμμετάσχει) παραμυθιάζει τους εργάτες προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο χωρίς να τους έχει μέσα στα πόδια της. Οι υποσχέσεις ότι ο νέος επενδυτής θα τους καταβάλλει 2 μισθούς αν δεχτούν και περικοπές 20%, είναι με αυτόν το σκοπό.

          Μπαίνοντας στο πτωχευτικό δίκαιο, οι εργάτες θα μπουν στην άκρη καθώς οι βασικοί πιστωτές καθορίζουν το παιχνίδι. Μόνο η αγωνιστική ενότητα και δράση μπορεί να τους κάνει ικανούς να αντιμετωπίσουν ακόμα και τις απειλές για δέκα ή παραπάνω απολύσεις, που εντέχνως αιωρούνται στον αέρα.

          Ώρα για δράση!

Οι εργάτες πρέπει γρήγορα να αναλάβουν δράση για να αντιμετωπίσουν τα χειρότερα και να δεσμευτούν πως θα παλέψουν όλοι μαζί, να διασφαλίσουν ότι η περιουσία της εταιρείας δεν έχει και δεν θα κάνει φτερά.

          Πρέπει άμεσα να διερευνήσουν όλες τις πτυχές του θέματος (ακόμα και τη περίπτωση της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής που οι εργάτες προσπαθούν να θέσουν το εργοστάσιο υπό τον έλεγχό τους μετά τη πτωχευτική διαδικασία), ζητώντας στοιχεία από την εργοδοσία, ψάχνοντας ταυτόχρονα μόνοι τους ή μέσω του δικηγόρου τους. Αλλά πρέπει να είναι σαφές ότι καμιά νομική ενέργεια μέχρι σήμερα (σε συνθήκες κρίσης) δεν διασφάλισε τα συμφέροντα των εργατών-να πάρουν τα λεφτά τους- και πολύ περισσότερο να διατηρήσουν τη δουλειά τους.  

Αν δεν παλέψουν τώρα θα είναι χαμένοι από χέρι. Χωρίς να αποκλειστεί καμία μορφή δράσης, εξετάζοντας κάθε φορά τις συνθήκες μέσα στις γενικές τους συνελεύσεις, με δημοκρατικές διαδικασίες συζήτησης, χτίζοντας ανοικτές επιτροπές αγώνα για να συσσωρεύσουν το αναγκαίο μάχιμο δυναμικό, να αποφασίζουν για την μορφή δράσης που κάθε φορά θα εξασφαλίζει τις καλύτερες προϋποθέσεις στον αγώνα τους, δίνοντας φτερά στην προσπάθεια για συντονισμό των κινητοποιήσεων από τα κάτω, ενάντια στα εμπόδια των γραφειοκρατών που συνήθως επιδιώκουν μια θανάσιμη συνεννόηση με την εργοδοσία, θάβοντας κυριολεκτικά τους εργατικούς αγώνες.

          Ενότητα των εργατικών αγώνων & πολιτική ανεξαρτησία από τη γραφειοκρατία.

          Πρέπει να κατανοηθεί πως η κρίση δεν αφορά μόνο τους εργάτες της PLEXACO. Γι αυτό είναι ανάγκη να συνταχτούν στον αγώνα με όσους εργάτες βρίσκονται ήδη στον δρόμο αλλά και με όσους μπουν σε αυτόν αύριο.

Μετά τις δεκάδες γενικές απεργιακές κινητοποιήσεις που εξάγγειλαν οι γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, με ευθύνη κύρια των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ που σήμερα πρωτοστατούν για την υπογραφή κατάπτυστων συλλογικών συμβάσεων που δεν διασφαλίζουν καν τους όρους επιβίωσης των εργατών παρά μονάχα τους όρους ύπαρξης του κεφαλαίου, αφήνουν την εργατική τάξη ακέφαλη, άοπλη και προδομένη στο λάκκο της καπιταλιστικής κρίσης.

Αν και παλεύουμε μέσα στα συνδικάτα μας, θεωρούμε πλέον επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας ενός νέου Ανεξάρτητου Κέντρου Αγώνα που θα συνενώσει, θα οργανώσει τους εργατικούς αγώνες για να υπερασπιστούν την δουλειά τους και τη ζωή τους και να ανατρέψουν το σύστημα εκμετάλλευσης, τους πολιτικούς υπηρέτες του και τα τσιράκια του μέσα στα συνδικάτα μας.

          Τα χρέη της PLEXACO αλλά και πολλών άλλων εταιριών προς το δημόσιο, οι επιδοτήσεις των αναπτυξιακών νόμων (δηλ τα λεφτά των φορολογουμένων) που δόθηκαν απλόχερα στο κεφάλαιο για να λειτουργούν οι επιχειρήσεις και όχι για να κλείνουν, η κλοπή των μισθών των εργατών, δίνουν κάθε ηθικό δικαίωμα στους εργάτες να διεκδικήσουν τον έλεγχο και την λειτουργία αυτών των επιχειρήσεων χωρίς τους καπιταλιστές.

Σήμερα δεν παρουσιάζουμε ένα λεπτομερές σχέδιο δράσης στους εργάτες της PLEXACO αλλά είμαστε πρόθυμοι να το συζητήσουμε άμεσα. Θεωρούμε κρίσιμο να αναγνωρίσουν οι εργάτες τι έχουν μπροστά τους, να σπάσουν την αναμονή, να μην παγιδευτούν μέσα στα δικαστήρια ή στις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και να μπουν ορμητικά στον αγώνα για τη ζωή τους.

          Ο Αχέροντας του καπιταλισμού.

Η PLEXACO και το σύστημα της διαρκούς εκμετάλλευσης τους διαβαίνουν τον Αχέροντα, το ποταμό που χωρίζει τους ζωντανούς από τους νεκρούς. Και οι δυο όμως όχθες του ποταμού του κεφαλαίου σημαίνει εργαζόμενος με 500€ ή απλήρωτος, άνεργος, άστεγος και στα συσσίτια.

Σκοπός μας είναι να κρατήσουμε τους εργάτες στην όχθη των ζωντανών αλλά του δικού μας ποταμού. Στη μια πλευρά οι εργάτες με τα εργοστάσια στα χέρια τους και στην άλλη όχθη μια χούφτα ληστές χωρίς τίποτα στα χέρια τους.

Όποιος θέλει να μας κατηγορήσει για τις «έξωθεν» συμβουλές μπορεί να το κάνει. Αν πρόκειται για φόβο, άγνοια, σύγχυση ή αυταπάτες, είναι σκόπιμο με τη συζήτηση να ξεκαθαριστούν τα πάντα.

Όμως, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τα αφεντικά επιθυμούν να περάσουν τους εργάτες από το δικό τους ποταμό κι αυτή τη φορά στην όχθη των νεκρών έχοντας δώσει στον καθένα από ένα βαρύ ναρκωτικό για να μην κουνιέται η βάρκα. Αν καταφέρουν να βάλουν και όλους του εργάτες μαζί, στην ίδια βάρκα, ακόμα καλύτερα: Ακόμα και προς το θάνατο, οι καπιταλιστές σκέφτονται τι είναι πιο οικονομικό γι αυτούς.

Σωτήρης Παπαδημητρίου (Βοιωτία)

Γιάννης Χατζηγιάννης (Μαγνησία)

Μέλη της πρωτοβουλίας του ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ

http://kentroagona-ergaton.blogspot.gr/

mail: kentroergaton@gmail.com

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ

Τα αποτελέσματα των εκλογών της 17^ης Ιουνίου, φέρνουν νέα καθήκοντα και νέες ευθύνες μπροστά στην εργατική τάξη.  Η  «υπόσχεση» του Σαμαρά πως η κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» που θα σχηματιστεί κάτω από αυτόν, θα τηρήσει όλες τις μνημονιακές συμβάσεις προς τους διεθνείς πιστωτές, σημαίνει με απλά λόγια, ένταση της αντεργατικής και αντιλαϊκής επίθεσης που γεννά συνθήκες ανθρωπιστικής καταστροφής. 

Καμιά όμως στρατηγική της όποιας κυβέρνησης εντός του συστήματος, δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί το καταστροφικό τσουνάμι που καταφθάνει από την Ευρώπη, από την καταρρέουσα Ισπανία, την Ιταλία και αλλού, βάζοντας οριστική ταφόπλακα στην Ευρωζώνη και δυναμίτη στα θεμέλια του παγκόσμιου καπιταλισμού. 

Την ίδια στιγμή, οι «εκπρόσωποι» της εργατικής τάξης, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία κάθε απόχρωσης -μαζί κι οι παλιές μορφές οργάνωσης των εργαζομένων- βρίσκονται σε κατάσταση αποσύνθεσης, ανίκανες κι απρόθυμες να εγείρουν τον παραμικρό αγώνα και διεκδίκηση. Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων δε, αφαιρεί από τα χέρια των γραφειοκρατών και το τελευταίο χάρτι διαπραγμάτευσης καθιστώντας τους άχρηστους ακόμα και για τους πάτρωνες τους. 

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, αναδύεται όσο ποτέ η ανάγκη της ανεξαρτησίας της εργατικής τάξης, της αυτό-οργάνωσης της σε νέες μορφές οργάνων μάχης. Επιτροπές δράσης και Κέντρα Αγώνα πρέπει να δημιουργηθούν για να οργανώσουν την πάλη της εργατικής τάξης για την συντριβή του καπιταλισμού.

Σ’ αυτή τη κατεύθυνση, η Πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών καλεί κάθε αγωνιστή εργαζόμενο κι άνεργο, κάθε εργατικό σχήμα και συλλογικότητα σε Παναττική Συνάντηση στο ΕΚΑ, την Τετάρτη 27/6 στις 18:30. Να συζητήσουμε τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά μας για την υπόθεση της τάξης μας.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ, Ε.Κ.Α., ΤΕΤΑΡΤΗ 27/6, 18: 30

Που πάει η ΒΕΜΕΚΕΠ; Εκεί που πάει ο καπιταλισμός!

Αναβλήθηκε για αύριο 30/5 στις 2.00μμ, η προγραμματισμένη τριμερής του σωματείου των εργαζομένων με την εργοδοσία καθώς ο εργοδότης επικαλέστηκε πρόβλημα προσέλευσης την τελευταία στιγμή. Αντί αυτού εμφανίστηκε ο λογιστής της εταιρείας ο οποίος ενημέρωσε για την “αδυναμία” προσέλευσης του εργοδότη, ο οποίος κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας ζήτησε να επαναπρογραμματιστεί στις 11/6….

Μετά από πίεση της Ομοσπονδίας Μετάλλου αλλά και των δεκάδων εργαζομένων που παρέστησαν στην Επιθεώρηση Εργασίας στηρίζοντας τη διοίκηση του σωματείου τους, η τριμερής κλείστηκε για αύριο. Στην συνάντηση ήταν και εκπρόσωποι του ΕΚΒ.

Νέο θύμα της καπιταλιστικής κρίσης η εταιρεία μεταλλικών κατασκευών ΒΕΜΕΚΕΠ.Από τις 28/5-28/6 το σύνολο του προσωπικού μπαίνει σε εκ περιτροπής εργασίας (περίπου 12 ημέρες εργασίας το μήνα). Το εργοστασιακό σωματείο έχει κηρύξει για σήμερα 3ωρη στάση εργασίας για σήμερα από τις 12-3μμ, εξαιτίας της τριμερούς που γίνεται στην Επιθεώρηση Εργασίας. Το εργοστάσιο απασχολεί περίπου 180 εργαζόμενους με κύριες εγκαταστάσεις στην Β’ ΒΙΠΕ Βόλου στο Βελεστίνο.

Το παρακάτω κείμενο είναι το κείμενο που μοιράστηκε στους εργάτες της ΒΕΜΕΚΕΠ στην τριμερή:

Που πάει η ΒΕΜΕΚΕΠ; Εκεί που πάει ο καπιταλισμός!

Όλοι στην 3ωρη στάση εργασίας 29/5, στην Επιθεώρηση Εργασίας

Κάθε συνειδητός μεταλλεργάτης μπορεί να αναγνωρίσει ότι παρά τις μεγάλες και συνεχείς υποχωρήσεις των εργατών για τη σωτηρία της «πατρίδας», όλο το πρόγραμμα σωτηρίας στρέφεται ενάντια στην εργατική τάξη. Κάθε απόπειρα συμβιβασμού οδηγεί σε τρομακτική επιδείνωση της ζωής μας. Πλέον, κάθε μικρός ή μεγάλος συνδικαλιστικός αγώνας βάζει το κρίσιμο ερώτημα “ποιος είναι το αφεντικό σ΄αυτή τη χώρα».

Όλες οι προσπάθειες η κρίση να περιοριστεί στην Ελλάδα έχουν αποβεί άκαρπες. Όχι εξαιτίας της λάθος συνταγής όπως ισχυρίζονται πολλοί αλλά εξαιτίας του πλήρους αδιέξοδου που έχει έρθει η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου. Η σωτηρία των τραπεζών, μετατράπηκε σε χρεοκοπία κρατών και αμέσως μετά σε χρεοκοπία εκατομμυρίων εργατών, που απτό της δείγμα είναι η μαζική ανεργία και εξαθλίωση. Δεν κινδυνεύει να βγει απλά η Ελλάδα από το ευρώ. Ολόκληρη η ευρωζώνη του κεφαλαίου τινάζεται στον αέρα.

Οι εργάτες δεν έχουν μείνει απαθείς. Όμως παρά τις απεργίες που κήρυξε η πρασινομπλέ συνδικαλιστική ηγεσία 2 χρόνια τώρα, τη μαζική και μαχητική κάθοδο σε πορείες, συγκεντρώσεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, οι μέθοδοι του χθες αποδείχτηκαν ο δρόμος για τη καταστροφή. Αντί της οργάνωσης μιας γενικής πολιτικής απεργίας ενάντια στους καταστροφείς της ζωής, η γραφειοκρατία διατηρούσε και διατηρεί μια γραμμή συμβιβασμού και συνεννόησης με το κεφάλαιο. Οι γραφειοκράτες μας έπρηξαν με τις 24ωρες τουφεκιές, συνειδητά άφησαν απομονωμένους μαχητικούς εργατικούς αγώνες αλλά και η περίπτωση πιο ταξικών δυνάμεων που συνιστούν μάχη σε κάθε εργοστάσιο δεν απαντούν στο ερώτημα με ποιο τρόπο θα κερδηθούν. Ο ρόλος τους ως αντίβαρα στην αστική εξουσία είναι καταστροφικός τη στιγμή που ο λαός ψάχνει ένα πραγματικό βάρος για να γείρει η ζυγαριά με το μέρος του.

Ενώ ο λαός, και κύρια οι εργάτες, αναζητούν ένα σχέδιο να ακολουθήσουν, εκείνο που προσφέρεται στο τέλος της ημέρας είναι η ανεργία και τα συσσίτια.

Από τη πλευρά τους, οι βιομήχανοι διαμαρτύρονται γιατί δεν έχουν παραγγελίες, κατηγορούν τους χθεσινούς τους φίλους, τους τραπεζίτες, γιατί δεν τους δίνουν δάνεια αλλά και τους βουλευτές τους γιατί τα έκαναν θάλασσα. Οι εργάτες όμως δεν έχουν κανένα λόγο να λυπηθούν τα αφεντικά τους γιατί ένα άλλο μέρος του κεφαλαίου (το ελληνικό & ευρωπαϊκό χρηματιστικό) τους έφαγε τη πίτα. Το χρηματιστικό κεφάλαιο παίρνοντας τη μερίδα του λέοντος από τη δουλειά των εργατών, έχοντας δημιουργήσει ατέλειωτες φούσκες χρεών, αδυνατεί ποια να στηρίξει τους συνεργάτες του, που από κοινού εκμεταλλεύονται τους εργάτες. Τώρα το κάθε τμήμα του κεφαλαίου αναζητά τη δικιά του σωτηρία. Οι τραπεζίτες να μην χρεοκοπήσουν και οι βιομήχανοι να μην βάλουν λουκέτο. Και οι δυο όμως στρέφονται ενάντια στους εργαζόμενους, ενώ οι ίδιοι έχουν να ζήσουν πλουσιοπάροχα μαζί με τα τρισέγγονά τους.

Η σωτηρία των εργατών δεν βρίσκεται ούτε στη συνεννόηση με το κεφάλαιο, ούτε στα έδρανα της βουλής, στα υπουργεία, στις επιθεωρήσεις εργασίας αλλά στη μαζική και επαναστατική απάντηση στη κρίση του καπιταλισμού. Στη γενικευμένη κινητοποίηση ενάντια στο σύστημα εκμετάλλευσης για την ανατροπή του!

Αν τα αφεντικά δεν μπορούν να οργανώσουν την παραγωγή, τη διανομή τροφίμων, τη λειτουργία των τραπεζών, οι εργάτες πρέπει να απαντήσουν μόνο με ένα τρόπο: Μπορούμε εμείς.

• Με την πλήρη και οριστική διαγραφή του χρέους της χώρας για το οποίο ευθύνονται αποκλειστικά οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις και το ίδιο το κεφάλαιο.
• Με την έξοδο από τη συμμαχία των καπιταλιστών, την έξοδο από την ΟΝΕ και την ΕΕ των μνημονίων αλλά σε διεθνιστική αλληλεγγύη και συμμαχία με όλους τους εργάτες για να πετάξουμε έξω από την Ευρώπη όλους τους καπιτα-ληστές.
• Την υιοθέτηση οποιουδήποτε νέου εθνικού νομίσματος, αρκεί ο κοινωνικός πλούτος να συγκεντρωθεί στα χέρια των εργατών για να αντιμετωπιστεί τόσο υπερπληθωρισμός, όσο και η γενικευμένη χρεοκοπία που θα επιβάλλουν οι αγορές.
• Την επιβολή κρατικού μονοπωλίου σε όλο το εξωτερικό εμπόριο γιατί όσοι έβγαλαν τα λεφτά τους στο εξωτερικό θα εμφανιστούν ως νέοι σωτήρες αγοράζοντας σε εξευτελιστικές τιμές τα πάντα αλλιώς οι αγορές θα εκδικηθούν τους εργάτες την επόμενη μέρα.
• Με την πλήρη και χωρίς αποζημίωση στα αφεντικά και κάτω από εργατικό έλεγχο των βιομηχανικών μονάδων, των τραπεζών, των αλυσίδων σουπερ μάρκετ, των μεταφορών.
• Τη δήμευση όλης της εκκλησιαστικής περιουσίας και το πλήρη διαχωρισμό της από τη μισθοδοσία του κράτους.
• Την απαγόρευση των απολύσεων και το μοίρασμα σε όλους τους εργάτες του κοινωνικά αναγκαίου χρόνου δουλειάς για να καταπολεμηθεί η ανεργία.

Ποια κυβέρνηση μπορεί να περάσει τέτοια μέτρα; Καμιά κυβέρνηση μέσα στο αστικό κοινοβούλιο δεν μπορεί. Με όρκους πίστης στην ατομική ιδιοκτησία των καπιταλιστών και στο θεό του κεφαλαίου που λέγεται ευρώ; Με τη μισή αστυνομία να ψηφίζει ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και απόστρατους αξιωματικούς να την οργανώνουν και να συνωμοτούν μαζί με το κεφάλαιο;

Γρήγορα οι περισσότεροι εργάτες θα βρεθούν πνιγμένοι στα χρέη και μετά στα συσσίτια μαζί με τις οικογένειές τους. Σήμερα παρά ποτέ, το ζήτημα ποιος θα είναι αφεντικό, το κεφάλαιο ή οι εργάτες, στα εργοστάσια και στη χώρα αποκτά τεράστια σημασία.

Οι εργάτες πρέπει να πάρουν την εξουσία. Για ποια εξουσία όμως μιλάμε;

Την εργατική εξουσία, που δεν χρειάζεται το αστικό κοινοβούλιο με εκλογές της συστηματικής εξαπάτησης των μαζών κάθε πόσα χρόνια αλλά ένα νέο σύστημα αυτό-κυβέρνησης των εργατών στηριγμένη στα εργατικά συμβούλια, με εκλεγμένους και άμεσα ανακλητούς αντιπροσώπους, που θα καθορίσουν, το πως και ποιος παράγει για ποιον, ποιος αμοίβεται και πόσο, τι διανέμεται και με ποιους όρους. Πολλοί λένε: Αυτό είναι αδύνατον! Απαντάμε: Όπως αδύνατη ήταν και η χρεοκοπία!

Αυτό το νέο κράτος, το εργατικό, που θα εξαλείψει προνόμια, κομπίνες και λαμόγια, θα ανυψώσει μισθούς και συντάξεις προσφέροντας ένα ανώτερο επίπεδο διαβίωσης, θα αποδείξει ότι είναι πολύ πιο οικονομικό και ποιο δημοκρατικό από οποιοδήποτε αστικό κράτος, γιατί θα καταργήσει την έμμισθη αστυνομία των αφεντικών και τη στρατιωτική κάστα των πραξικοπηματιών που είναι φωλιές των φασιστών χρυσαυγιτών, θα καταργήσει το καπιταλιστικό κέρδος, θα εξοντώσει φορολογικά τους πλούσιους και τα αρπακτικά και θα εξοπλίσει τους εργάτες ώστε να αναλάβουν όλα τα δημόσια καθήκοντα με αποκλειστική δαπάνη του κεφαλαίου και κανενός εργάτη, φτωχού αγρότη ή μικροέμπορου.

Πολλοί ρωτάνε: Μήπως υπάρχει άλλος δρόμος; Απαντάμε: ΟΧΙ, ο άλλος δρόμος, της υπομονής και των συμβιβασμών είναι ο δρόμος των μνημονίων, του φασισμού και της κοινωνικής καταστροφής.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι δεν είναι η ώρα και ότι οι εργάτες δεν καταλαβαίνουν: Αυτοί που λένε «μπόρα είναι θα περάσει» ή ότι το μνημόνιο είναι το νέο κόλπο των αφεντικών, στην πραγματικότητα κρύβουν τη δειλία τους απέναντι στο ιστορικό καθήκον της πάλης για την εργατική εξουσία.

• Πάλεψε το δρόμο της οργάνωσης της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας για να σώσεις τη δουλειά σου.
• Για την εξουσία των εργατικών συμβουλίων σε κοινή μάχη με τη διεθνή εργατική τάξη, τη πιο πλατιά δημοκρατία που μπορεί να γνωρίσει ο τόπος και η Ευρώπη και όχι τη ψευτοδημοκρατία των αστών πολιτικάντηδων, την ΟΝΕ και ΕΕ του χρηματιστικού κεφαλαίου ή τυχόν αριστερών κυβερνήσεων διαχείρισης που δεν θα συντρίψουν τους κεφαλαιοκράτες και το καπιταλισμό που μας έφερε ως εδώ.

Πρωτοβουλία για

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ στη Μαγνησία

http://kentroagona-ergaton.blogspot.com/

kentroagona.ergaton.magnisias@gmail.com

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα των Εργατών συμπαραστέκεται στον δίκαιο αγώνα των οδηγών τουριστικών λεωφορείων. Οι ομοσπονδίες των οδηγών ΟΣΜΕ (Ομοσπονδία Συνδικάτων Μεταφορών Ελλάδας) και η ΠΟΟΤΛΕ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Οδηγών Τουριστικών Λεωφορείων) αποφάσισαν να κηρύξουν τετραήμερη απεργία από την Δευτέρα 4 Ιούνη,1πμ ως την Παρασκευή 8 Ιούνη 1 πμ.

Ο αγώνας των οδηγών τουριστικών λεωφορείων είναι δίκαιος και αφορά όχι μόνο τους εργαζόμενους και τις συμβάσεις τους αλλά και το επιβατικό κοινό. Η αδιαλλαξία της εργοδοσίας πηγάζει από το ευνοϊκό για αυτή περιβάλλον που δημιουργεί η κρίση και αποθρασύνεται από τους νόμους του μνημονίου που ψήφισαν η Ν.Δ. το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ.

Ιδιαίτερα όμως εξοργιστική είναι η στάση που κρατάνε τα «πιράνχας» των ΜΜΕ ενάντια στην απεργία των οδηγών. Ρίχτηκαν με συντονισμένο τρόπο και με την γνωστή τους λύσσα ενάντια στο δίκαιο αγώνα των οδηγών λέγοντας πως δήθεν ο αγώνας των οδηγών πλήττει τον τουρισμό! Οι άθλιοι αυτοί κύριοι και κυρίες, επαγγελματίες του ψεύδους και αργυρώνητοι δούλοι του μνημονίου ουρλιάζουν για το «κοινό καλό»  τόσο δυνατά όσο εκκωφαντικά σιώπησαν πέρυσι το καλοκαίρι όταν η «τυφλή» δικαιοσύνη έβγαζε παράνομη και καταχρηστική την απεργία του «Συνδικάτου Τουριστικών Λεωφορείων Ελλάδας». Η συγκεκριμένη απεργία απαγορεύτηκε αν και είχε μόνο θεσμικά αιτήματα που σχετίζονταν με την τήρηση από τους εργοδότες των κανονισμών που αφορούν την ασφάλεια οδηγών και επιβατών. Ούτε μια ανακοίνωση του συνδικάτου δεν πέρασε τότε στον τύπο και τα ΜΜΕ. Αντίθετα όμως σήμερα ο οχετός αυτός ρίχτηκε .ενάντια στους απεργούς …για το κοινό καλό!
Αιδώς αργείοι…

Αύριο οι ομοσπονδίες των οδηγών τουριστικών λεωφορείων σύρονται ξανά στα δικαστήρια με την πρόθεση να βγάλουν την απεργία παράνομη για άλλη μια φορά. Η αγωνιστική παρουσία όλων των εργαζόμενων είναι επιβεβλημένη. Η αλληλεγγύη και η μαζικότητα είναι το όπλο των εργαζομένων. Η εργοδοσία πρέπει να πάρει την απάντησή της.

Συνάδελφοι εργαζόμενοι, επιβάτες των τουριστικών λεωφορείων
Οι οδηγοί αγωνίζονται για συλλογικές συμβάσεις που θα μετριάσουν την αρπακτικότητα της εργοδοσίας. Ο αγώνας τους πρέπει να βρει δίπλα τους κάθε εργαζόμενο μα και κάθε επιβάτη γιατί δεν υπάρχουν ασφαλείς μεταφορές εκεί όπου τα δικαιώματα των εργαζόμενων και οι κανονισμοί ασφαλείας πετιούνται στα σκουπίδια και ανθρώπινες ζωές γίνονται θυσία στα άνομα κέρδη της εργοδοσίας.

• Αλληλεγγύη στους οδηγούς των τουριστικών λεωφορείων
• Στα σκουπίδια το μνημόνιο
• Να καταργηθούν οι αντεργατικοί νόμοι
• Αγώνας μέχρι την νίκη!

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ ΑΥΡΙΟ 2μμ
ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ 5 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 3

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ

ΑΦΟΡΗΤΕΣ ΟΣΜΕΣ

ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ

Και ξαφνικά άνοιξε ο «ασκός του Αιόλου»: εισαγγελικές διώξεις δεξιά και αριστερά, ενάντια σε νυν και πρώην διοικήσεις ΔΕΗ, ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και ΟΚΔΕ (Οργανισμός Κοινωνικών Δραστηριοτήτων Εργαζομένων), για απιστία και καταχρήσεις σε βάρος του Δημοσίου. Οι κατηγορίες στοιχειοθετήθηκαν, με αφορμή το πόρισμα του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρου Ρακιντζή, και αφορούν σε εκατομμύρια ευρώ που μετατράπηκαν σε δωράκια, πολυτελή ταξίδια, τραπεζώματα, υπερ-κοστολογήσεις δαπανών, εκδουλεύσεις, βολέματα συγγενικών προσώπων με παράνομη ανάθεση μελετών κοκ, κατά βάση με ροή κατεύθυνσης χρημάτων και «διευκολύνσεων» από τις Διοικήσεις της ΔΕΗ προς την συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Αφορούν το διάστημα 1999-2010 και κάποια από τα ονόματα που εμπλέκονται είναι του Παλαιοκρασσά (παλιού διοικητή της ΔΕΗ επί ΝΔ), του τωρινού Προέδρου της ΓΕΝΟΠ Φωτόπουλου, αλλά και του Ρίζου Ρίζου, ανώτερου στελέχους και συνδικαλιστή του Συνασπισμού.
Φυσικά κανείς εχέφρων άνθρωπος δεν πέφτει από τα σύννεφα με αυτές τις αποκαλύψεις. Είναι γνωστές οι μέθοδοι εξαγοράς της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας από πλευράς κράτους και κυβερνήσεων, μέσω του διαύλου των διοικήσεων των οργανισμών. Αυτές οι μέθοδοι δεν αφορούν μόνο το Φωτόπουλο, ή μόνο τη ΓΕΝΟΠ, αλλά αφορούν συνολικά όλο το σαθρό οικοδόμημα του κυβερνητικού συνδικαλισμού, έτσι όπως στήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Αλλά δίπλα στις παραπάνω «έκνομες» σχέσεις και μεθόδους εξαγοράς των γραφειοκρατών, υπήρξαν και οι «σύννομες» μέθοδοι, θεσμοθετημένες από το ίδιο το αστικό κράτος που βρίσκεται σήμερα στην θέση του κατήγορου: οι συνδικαλιστικές άδειες, οι συνδικαλιστικοί μισθοί, οι διακοπές και τα κάθε λογής προνόμια. Συνδικαλιστική άδεια, δηλαδή αργομισθία, δεν δικαιούνται μόνο οι εκλεγμένοι συνδικαλιστές αλλά και όσοι τοποθετούνται σε διάφορες «συνδικαλιστικές επιτροπές» σε «ινστιτούτα έρευνας» ακόμα και οι αντιπρόσωποι σε συνέδρια με την υποχρέωση μια φορά μέσα σε 2-3 χρόνια να πάρουν μέρος για 2-3 μέρες σε ένα συνέδριο σε χλιδάτο ξενοδοχείο. Δεκάδες γραφειοκράτες σε κάθε ομοσπονδία ακόμα και σε μεγάλα πρωτοβάθμια σωματεία δεν δουλεύουν και επιπλέον δικαιούνται ειδικά επιδόματα, εκτός έδρας, δωρεάν διακοπές και όταν βγουν σε σύνταξη εισπράττουν και την συνδικαλιστική σύνταξη από την Εργατική Εστία. Έτσι λοιπόν, ενώ η εργατική τάξη ψήνεται στα καμίνια και γκρεμοτσακίζεται στις σκαλωσιές για πενταροδεκάρες, η «ηγεσία» της είχε να πατήσει σε χώρο δουλειάς και να μιλήσει με τους εργάτες για χρόνια, ενώ δεξιωνόταν στα καλύτερα ξενοδοχεία και ταξίδευε «στας Ευρώπας» για «συνδικαλιστικούς λόγους».
Τα προνόμια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας είναι τέτοια που έχει δημιουργηθεί μια εργατική αριστοκρατία, που αυτό-αναπαράγεται, μακριά από τους εργαζόμενους με τα δικά τους συμφέροντα εξαρτώμενοι όχι από τους εργαζόμενους, αλλά από την διεύθυνση και την κυβέρνηση. Το ίδιο το αστικό κράτος και οι κυβερνήσεις του ευνόησαν και δημιούργησαν αυτού του είδους τις σχέσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, ανάγοντας τις γραφειοκρατικοποιημένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και των μεγάλων Ομοσπονδιών, σε «ενδιάμεσους», ανάμεσα σε αυτούς και στην εργατική τάξη. Σκοπός, που τον έφεραν εις πέρας για πολλά χρόνια, η καθυπόταξη της δράσης και της συνείδησης των εργατών, το «πνίξιμο» κάθε ανεξάρτητης ταξικής φωνής, ο αποπροσανατολισμός και η σπορά εμποδίων μπροστά στην εργατική δράση. Τελικά, το σταμάτημα κάθε ταξικής δράσης και η προσαρμογή στις εκάστοτε αστικές πολιτικές επιταγές. Πολλοί συνδικαλιστές, ανεξαρτήτως αρχικών προθέσεων, πέρασαν το κατώφλι και βρέθηκαν στο απέναντι στρατόπεδο. Ο εκμαυλισμός της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας υπήρξε ανάλογος του μεγέθους των οικονομικών και πολιτικών εξαρτήσεων της από το αστικό κράτος.
Η σήψη όμως αυτή καλιεργήται για χρόνια, σε όλους ήταν γνωστή, αλλά οι περισσότεροι σιωπούσαν. Το ΠΑΜΕ που τώρα ξιφουλκεί με μένος κατά της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, γνώριζε περισσότερο από τον καθένα αλλά σιωπούσε και τα μέλη του στις διοικήσεις της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και των μεγάλων Ομοσπονδιών απολάμβαναν τουλάχιστον τις «νόμιμες» απολαβές από το κράτος. Αλλά και μαχητικοί συνδικαλιστές ακόμα και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς σιωπούσαν για να μην διαταράξουν κάποια περίεργη ενότητα με τους γραφειοκράτες. Όμως ακόμα και πολιτική οργάνωση στο χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δέχεται επιχορηγήσεις για την εφημερίδα της και για τις εκδηλώσεις που οργανώνει με διάφορα μετωπικά της σχήματα, από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία.

Γιατί όμως τώρα αυτές οι «αποκαλύψεις» από την πλευρά του κράτους; Διότι η χρεοκοπία αποτελεί μια δύναμη διάλυσης και σαπίσματος των ίδιων των θεμελίων του καπιταλιστικού συστήματος. Η σήψη ξεκινάει από την υποδομή και καταλήγει να γκρεμίζει συθέμελα κάθε βασικό πυλώνα της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας κι αστικής διαχείρισης (κυβερνητικό συνδικαλισμό, κοινοβουλευτική λειτουργία, ΜΜΕ κοκ). Εν ολίγης, το υλικό έδαφος πάνω στο οποίο χτίστηκαν οι σχέσεις κράτους-εργατικής αριστοκρατίας τα τελευταία 38 χρόνια έχει καταρρεύσει: το κράτος δεν είναι σε θέση να κάνει άλλες «παραχωρήσεις» με τον τρόπο που τις έκανε μέχρι τώρα. Ο ρόλος που είχαν μέχρι τώρα οι γραφειοκράτες, η «διαμεσολάβηση τους», με την κατάργηση των συλλογικών και κλαδικών συμβάσεων τελειώνει. Τους είναι άχρηστοι.
Ταυτόχρονα η παρακμή και η απονομιμοποίηση του αστικού πολιτικού συστήματος στα μάτια των μαζών, περιλαμβάνει και τον κυβερνητικό συνδικαλισμό, το πρόσωπο του οποίου πλέον δεν εμπνέει καμιά εμπιστοσύνη στις μάζες και δεν δύναται και ο ίδιος να παίξει τον ποδηγετικό ρόλο που έπαιζε μέχρι τώρα, οδηγώντας σε ξέρα τους αγώνες. Συμπέρασμα: oύτε ο ένας, ούτε ο άλλος συμμέτοχος σε αυτή τη σχέση, είναι πλέον σε θέση να είναι «εντάξει» στις υποχρεώσεις του απέναντι στον άλλον. Η ρήξη της σχέσης εκφράστηκε  ιδιαίτερα τη χρονιά που πέρασε με την διάσπαση στο εσωτερικό της ίδιας της ΠΑΣΚΕ.
Αυτός ο τύπος συνδικαλισμού δεν είναι απλά νεκρός. Είναι ήδη σε προχωρημένη σήψη αναδύοντας αφόρητες οσμές. Είναι τόσο άχρηστος που τώρα τον εκθέτουν και τον «βγάζουν στη σέντρα», εκείνοι που τον δημιούργησαν κι εξέθρεψαν επί δεκαετίες, αποποιούμενοι φυσικά τις δικές τους ευθύνες. Παράλληλα ενισχύουν το κλίμα ιδεολογικής τρομοκρατίας του τελευταίου διαστήματος, που εκπορεύεται από κόμματα, ΜΜΕ, και κάθε λογής αντίδραση, σύμφωνα με το οποίο πως για την χρεοκοπία της χώρας φταίει το «εργατικό κίνημα κι ο συνδικαλισμός».
Οι γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, αλλά και όλο το οικοδόμημα της γραφειοκρατίας στις Ομοσπονδίες των ΔΕΚΟ αλλά και αλλού είναι συνυπεύθυνες για την κατάσταση που βρίσκεται η εργατική τάξη. Όχι μόνο είναι ανίκανοι να οργανώσουν οποιαδήποτε αντίσταση στην αντεργατική επίθεση αλλά αποτελούν και εμπόδιο σε ανεξάρτητη δράση της εργατικής τάξης. Η «Πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών» παλεύει  ενάντια σε αυτούς τους φραγμούς στην αναγκαία δράση της εργατικής τάξης. Απαραίτητος όρος χειραφέτησης της εργατικής τάξης είναι η πολιτική συντριβή και απομόνωση της γραφειοκρατίας, στην αναγκαία πορεία αυτό-οργάνωσης της εργατικής τάξης. Παλεύουμε για την ανεξαρτησία της εργατικής τάξης από το κράτος, τα αφεντικά αλλά και από τους γραφειοκράτες, όπως τόνιζε το κάλεσμα για την Πανελλαδική Συνέλευση της « Πρωτοβουλίας για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών» http://kentroagona-ergaton.blogspot.com/2012/03/blog-post.html: «Αυτή τη κρίσιμη στιγμή που καταστρέφεται η ζωή εκατομμυρίων εργατών, το συνδικαλιστικό-εργατικό κίνημα βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις ανάγκες της εργατικής τάξης. Η μαζική ανεργία, η ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας και η πλήρης αδυναμία των εργοδοτών για παροχές και μεταρρυθμίσεις, έχουν αποδυναμώσει και παραλύσει πλήρως το υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα, το οποίο αδυνατεί να οργανώσει και να διεξάγει ουσιαστικούς αγώνες. Κεντρικό ρόλο στο μπλοκάρισμα και στην υπονόμευση των εργατικών αγώνων παίζει η εργοδοτική - κυβερνητική συνδικαλιστική γραφειοκρατία, της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ με την συνευθύνη και της «Αυτόνομης Παρέμβασης / ΣΥΡΙΖΑ» που με την συμμετοχή της τους καλύπτει . Οι γραφειοκράτες ακολουθούν πιστά και στηρίζουν την στρατηγική του κεφαλαίου, είναι προδότες της εργατικής τάξης, που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν και πρέπει να τσακιστούν….

….Η ανάγκη των εργαζομένων να οργανώσουν και να διεξάγουν μαζικούς, δυναμικούς και αποτελεσματικούς ταξικούς αγώνες αυτήν την στιγμή είναι καταφανέστατη. Η πρωτοβουλία για «ανεξάρτητο κέντρο αγώνα εργατών» θέλει να υπηρετήσει αυτήν την ανάγκη. Χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε αποφασιστικά τον κατακερματισμό, την διάσπαση και την εξατομίκευση, που η άρχουσα τάξη επιδιώκει για τους εργάτες. Η ενότητα των εργαζόμενων, των ανέργων, των ελαστικά απασχολούμενων, αλλά και των Ελλήνων με τους αλλοδαπούς εργάτες, είναι αποφασιστικός παράγοντας στις ταξικές μάχες που έχουμε μπροστά. Χρειάζεται να αναζωογονήσουμε, να μαζικοποιήσουμε και να λειτουργήσουμε τα σωματεία που αγωνίζονται. Να δραστηριοποιήσουμε την εμπειρία και τις καλύτερες παραδόσεις του εργατικού κινήματος, κυρίως την εργατική δημοκρατία μέσα σε αυτά. Χρειάζεται να δημιουργήσουμε νέα σωματεία εκεί που δεν υπάρχουν, αλλά και εκεί που τα υπάρχοντα έχουν μεταλλαχτεί σε εργοδοτικά και σωματεία σφραγίδες. Όλα αυτά όμως δεν είναι καθόλου αρκετά και δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες της εργατικής τάξης στην παρούσα φάση της γενικευμένης επίθεσης και του γενικευμένου ταξικού πολέμου. Χρειάζεται να δημιουργήσουμε και να στηρίξουμε και νέες μορφές οργάνωσης όπως λαϊκές συνελεύσεις, σωματεία βάσης, εργατικές επιτροπές, εργατικά συμβούλια κ.α. Για της ανάγκες της ενότητας και του συντονισμού στην δράση απαιτείται να δημιουργηθούν «κέντρα αγώνα», που θα ενοποιούν τις διάσπαρτες εργατικές αντιστάσεις, θα συσπειρώνουν τους εργαζόμενους/ανέργους και θα οργανώνουν πραγματικούς αγώνες, κάνοντας πράξη την εργατική αλληλεγγύη και την εργατική δημοκρατία.»
Μια σειρά από αγώνες του τελευταίου διαστήματος, που έγιναν παρά κι ενάντια στην γραφειοκρατία, δείχνουν πως η εργατική τάξη μπορεί να αποτινάξει από πάνω της ολοκληρωτικά τον ζυγό του γραφειοκρατικού ελέγχου. Τα κατειλημμένα εργοστάσια και χώροι δουλειάς στη Χαλυβουργία, στο Βόλο, στο Περιστέρι, στο Άλτερ και αλλού, μας δείχνουν τον δρόμο. Απομένει να δυναμώσουμε την ανεξαρτησία της εργατικής τάξης, συνενώνοντας όλα τα ρυάκια της ταξικής δράσης μέσα σε ανεξάρτητα κέντρα αγώνα όλων των καταπιεσμένων. Σε αυτά τα όργανα ταξικής δράσης που θα έχουν ως σκοπό να σαρώσουν κάθε αστική κυβέρνηση και το σύστημα τους, δεν έχουν καμιά θέση γραφειοκράτες, οσφυοκάμπτες και συμβιβασμοί με το κράτος. Οι εξωνημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες και οι πουλημένοι θα αποτελέσουν παρελθόν, μαζί με το σύστημα που τους εξέθρεψε.

Κώστας Απ.-Γρ. Δαφνής

Σε απεργία οι τηλεφωνητές στην Πάτρα για το δικαίωμα στην δουλειά

ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΞΟΥΝ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ;

 Σε λιγότερο από ένα μήνα μπαίνουν τίτλοι τέλους για μια ολόκληρη εποχή στα τηλεφωνικά κέντρα εξυπηρέτησης του ΟΤΕ. Το πλάνο αναδιοργάνωσης της επιχείρησης περιλαμβάνει το πέταγμα στο δρόμο όλων των εργαζομένων-φοιτητών με συμβάσεις στον ΟΤΕ. Η ανανέωση των συμβάσεών μας μέχρι τέλος Μάρτη συμβάλει στη μεταχείρισή μας ως αναλώσιμο υλικό, ανθρώπινα σκουπίδια που εργάζονται μέχρι να απολυθούν βάσει του επιχειρησιακού πλάνου.

Οι σημερινοί ελαστικά εργαζόμενοι 4ωροι τηλεφωνητές θα αντικατασταθούν από ακόμα πιο αναλώσιμους, ελαστικούς και φθηνούς εργαζόμενους στην ΟΤΕplus, θυγατρική εταιρία του ίδιου του ΟΤΕ. Οι νεοπροσλαμβανόμενοι στην ΟΤΕplus καλούνται να εργαστούν κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί λαμβάνοντας 190 ευρώ για 4ωρη απασχόληση (μια μείωση της τάξης του 50% σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα), 380 ευρώ για 6ωρη και 510 ευρώ για 8ωρη.

Η πρόσληψη φυσικά δεν είναι το τέλος της οδύσσειας των νέων συναδέλφων, καθώς θα προσληφθούν για 1 μήνα κι έπειτα θα επαναξιολογηθούν για μια 4μηνη ανανέωση και μετά από αυτό άλλη μια ανανέωση μέχρι 31/12/2012, που τελειώνει και το έργο με πιθανή νέα προκήρυξη θέσεων. Επισφάλεια δίχως τέλος και διαρκής αξιολόγηση για ψίχουλα σε ένα ανθρωποφάγο περιβάλλον εσωτερικού ανταγωνισμού που οξύνεται. Οι διαρκείς πιέσεις στη δική μας εργασιακή καθημερινότητα για περισσότερη εντατικοποίηση είναι μια μικρή μονάχα εικόνα του μέλλοντος.

Χέρι - χέρι με τις απολύσεις συμβασιούχων πάει η σκληρή αξιολόγηση του μόνιμου προσωπικού του ΟΤΕ. Κανένας εργαζόμενος στον ΟΤΕ δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τη δουλειά του, παλιός ή νέος, συμβασιούχος ή μόνιμος. Ο αγώνας μας πρέπει να είναι κοινός ενάντια στη διάσπαση και τη συμφιλίωση που προωθούν οι χρεοκοπημένοι αρχισυνδικαλιστές της ΟΜΕ - ΟΤΕ.

Οι 35.000 αιτήσεις στην ΟΤΕplus για 750 θέσεις με άθλιες συνθήκες εργασίας δείχνουν την ανάγκη της νεολαίας ιδιαίτερα να βρει μια θέση εργασίας σε συνθήκες εκρηκτικής αύξησης της ανεργίας στους νέους στο 50%. Η εργασία στον ΟΤΕ δεν είναι προσωρινή, είναι η στιγμή της εργασίας μέσα σε μια κόλαση της καθολικής ανεργίας. Η επόμενη εργασία για τους περισσότερους θα είναι με τους ίδιους, αν όχι χειρότερους όρους. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με τους εργαζόμενους στην ΟΤΕplus. Απεναντίας, έχουμε να κερδίσουμε πολλά δίνοντας κοινούς αγώνες.

Οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις στον ΟΤΕ, το μεγαλύτερο οργανισμό τηλεπικοινωνιών στην Ελλάδα και μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στη χώρα, έχουν κεντρικό ρόλο στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων σε κάθε επιχείρηση στα πρότυπα των μέτρων του Νέου Μνημονίου. Η «διάσωση της χώρας από την χρεοκοπία» απαιτεί την επιβολή μισθών πείνας, πενιχρών συντάξεων και περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, δηλαδή όλων των μέτρων της χρεοκοπίας στην πιο άγρια μορφή της. Η χρεοκοπία τους είναι εδώ κι απειλεί τις ζωές μας. Το μυστικό τους είναι να διαλύσουν τα πάντα κι αν τα καταφέρουν να τα ξαναχτίσουν από την αρχή με όσους από τους από κάτω καταφέρουν να επιβιώσουν και να δουλεύουν τότε με μισθούς πείνας.

Ας σωθούμε από τους σωτήρες μας! Ο αγώνας όλου του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος ενάντια σε όλα τα μέτρα χρεοκοπίας των ζωών μας, στην Τρόικα, την κυβέρνηση, το κράτος και τους καπιταλιστές είναι κοινός.

Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε παρά μόνο τις αλυσίδες μας! Αν σε μία εβδομάδα θέλουν να μας πετάξουν στο δρόμο, εμείς πρέπει να σταθούμε ενάντια σε όλους αυτούς που υπονομεύουν το μέλλον μας μέσω ενός διαρκούς κι ασυμφιλίωτου αγώνα με τη διοίκηση του ΟΤΕ και τη Deutsche Telekom. Πρέπει να ξεκινήσουμε τη μάχη στον ΟΤΕ, αλλά ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να νικήσουμε μόνοι μας. Το αδιέξοδο που βιώνουμε δε λύνεται στα όρια του ΟΤΕ της Πάτρας, αλλά ανοίγοντας δρόμους αλληλεγγύης και κοινού αγώνα με όλους τους συναδέλφους σε όλη την Ελλάδα, κάθε μαχόμενη δύναμη του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος και με όλη την κοινωνία.

  Απαιτούμε:

·    Μόνιμη και σταθερή δουλειά που να καλύπτει τις ανάγκες μας.

·    Απαγόρευση των απολύσεων. Κανένας συνάδελφος να μην απολυθεί.

·    Απορρόφηση όλου του προσωπικού από τον ΟΤΕ κάτω από ενιαίο εργασιακό καθεστώς και όχι από θυγατρικές με μισθούς πείνας και με αβέβαιο επαγγελματικό μέλλον.

Μετά την επιτυχημένη με 100% ποσοστό συμμετοχής 48αωρη απεργία 26 και 27 Μαρτίου, καλούμε τους συναδέλφους σε συνέχιση της απεργίας κατόπιν απόφασης της συνέλευσης του πρωτοβάθμιου οργάνου μας από 28 έως και 30 Μαρτίου. 
 Όλοι μαζί μπορούμε να ανατρέψουμε τα μέτρα τους, τη λαομίσητη κυβέρνησή τους και το σαπισμένο τους σύστημα.

            ΜΑΖΙΚΟΣ ΚΙ ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥΣ...

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΟΤΕ Ν. ΑΧΑΪΑΣ