ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ από την «Ανοιχτή Συνέλευση Εργατικών και Κοινωνικών Κινημάτων»

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

  για την «Ανοιχτή Συνέλευση Εργατικών και Κοινωνικών Κινημάτων»

 στον χώρο του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ,
που λειτουργεί με αυτοδιεύθυνση και πλήρη εργατικό έλεγχο.

7 Σεπτεμβρίου 2014

(στο πλαίσιο των πολιτικών εκδηλώσεων για την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης)

Την Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου, με συμμετοχή πάνω από 50 εργατών και ανέργων, έγινε η «Εργατική Συνέλευση» στο κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ. Στο κάλεσμα ανταποκρίθηκαν, συμμετείχαν και τοποθετήθηκαν  εργαζόμενοι από το σωματείο της Wind, εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι στο δημόσιο τους ΟΤΑ, το ΤΕΕ, στο ΙΚΑ, στην δημόσια υγεία, την ειδική αγωγή, τις συγκοινωνίες (μετρό), βιομηχανικοί εργάτες (Αλουμίνιον της Ελλάδας, ΕΛΒΟ, ΒΙΟΜΕ), εκπρόσωποι από κοινωνικά ιατρεία και λαϊκές συνελεύσεις, φοιτητές, άνεργοι κλπ καθώς και η "Πρωτοβουλία για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών", η «Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Αγώνα των Εργαζόμενων στην ΒΙΟ.ΜΕ.», η «Αναρχοσυνδικαλιστική Πρωτοβουλία Ροσινάντε»

Στο διάστημα από την προηγούμενη «Εργατική Συνέλευση» που έγινε στη ΔΕΘ, η κατάσταση της εργατικής τάξης χειροτέρεψε. Ο καπιταλισμός επιτίθεται άγρια στην εργατική τάξη και σαρώνει τις κοινωνικές κατακτήσεις παλεύοντας για την επιβίωσή του. Η λογική της διάσπασης - «εξαίρεσης» από τα μνημόνια και την κοινωνική καταστροφή που καλλιεργεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία αποδείχθηκε αδιέξοδη. 

Στη συζήτηση έγιναν ενημερώσεις από τους εργαζόμενους και εκτιμήσεις για τη γενικότερη πολιτική κατάσταση όπως διαμορφώνεται από την βαθειά συστημική, οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση στην χώρα μας και στην Ε.Ε. Έγινε αναφορά στον αντιφασιστικό αγώνα των εργατών της Ουκρανίας.

Η ενότητα των εργαζόμενων, οι αιτίες της πολυδιάσπασης και η θεραπεία τους απασχόλησαν την εργατική συνέλευση. Διαφορετικές αφετηρίες και εμπειρίες γύρω από το θέμα της ενότητας κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι η ενότητα των δυνάμεων που είναι απέναντι στην κυβέρνηση, τους εργοδότες, τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, είναι επιτακτική ανάγκη. Επιβάλλεται να δούμε τα στοιχεία που μας ενώνουν επιδιώκοντας την ενότητα στην δράση. Οι σκορπισμένοι και μερικοί αγώνες των εργαζόμενων δεν μπορούν να νικήσουν αν δεν αποκτήσουν ενιαία αιτήματα και δεν ενωθούν με το κομμάτι της εργατικής τάξης που είναι έξω από τα σωματεία κυρίως τους άνεργους καθώς και με τα κινήματα που παλεύουν για την ΖΩΗ. Η ανεξάρτητη συγκέντρωση και διαδήλωση της Καμάρας εκτιμήθηκε ως μια αφετηρία προς αυτή την κατεύθυνση. 

Έγινε ενημέρωση γύρω από τις δικαστικές εξελίξεις που αφορούσαν στην επαναφορά του Δ.Σ. της ΒΙΟ.ΜΕ. και την αίτηση πτώχευσης που κατέθεσε η εταιρεία LAFARGE. Οι ενέργειες αυτές απέβλεπαν στο σπάσιμο της κατάληψης του εργοστασίου και την ακύρωση της αυτοδιαχείρισης. Οι εργαζόμενοι της ΒΙΟ.ΜΕ. κάλεσαν τους εργαζόμενους να στηρίξουν την αυτοδιαχείριση του εργοστασίου ξεκαθαρίζοντας πως μόνο σιδηροδέσμιους θα βγάλουν τους εργαζόμενους. 

Αναφέρθηκε  το καθεστώς εκκαθάρισης εν λειτουργία της εταιρείας ΕΛΒΟ και η σημασία του για τους εργαζόμενους. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο εκκαθαριστής μπορεί να απολύει χωρίς όριο και αποζημίωση. Το εργοστάσιο ενώ μπορεί να παράγει από φορτηγά μέχρι άρματα, κάποτε είχε 1200 εργαζόμενους και σήμερα μόνο 250. Έγινε αναφορά στην αναγκαιότητα ενός ταξικού κλαδικού σωματείου βιομηχανικών εργατών και αποφασίστηκαν πρωτοβουλίες σ αυτήν την κατεύθυνση.

Στη Wind η εταιρεία προχωρά σε περιορισμό του προσωπικού και αρνείται την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης με το Σωματείο επικαλούμενη προσχήματα. Το σωματείο κάλεσε στην δημιουργία Επιτροπής Αλληλεγγύης για να στηριχτεί ο αγώνας.

Η σημασία της Αλληλεγγύης είναι καθοριστική σε όλους τους εργατικούς αγώνες που γίνονται. Η αλληλεγγύη κράτησε ζωντανούς τους εργατικούς αγώνες (χαλυβουργία καθαρίστριες ΕΚΠΑ κλπ).

 Οι αγώνες ενάντια στις απολύσεις τις διαθεσιμότητες και τις αξιολογήσεις στο δημόσιο (απολυμένες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, Διοικητικοί Υπάλληλοι ΕΚΠΑ, γιατροί ΕΟΠΥΥ, συγκοινωνίες, εκπαιδευτικοί κλπ) έδειξαν πως δεν φτάνει η μαχητικότητα και η διάρκεια των αγώνων. Ειδικά η απόφαση του Αρείου Πάγου που αναστέλλει την πρωτόδικη θετική για τις καθαρίστριες, κάνει σαφές σε όλους τους εργαζόμενους ότι η λύση είναι πολιτική, αφορά στο συσχετισμό των δυνάμεων και θα κριθεί στους δρόμους, στις καταλήψεις και στους απεργιακούς αγώνες. Ο αγώνας για την Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας, για την ταξική ενότητα εργαζομένων και ανέργων, ντόπιων και μεταναστών, την κατάληψη των μέσων παραγωγής αποτελεί μοναδική διέξοδο. Η επιτυχία της προϋποθέτει Ενιαίο Μέτωπο της εργατικής τάξης, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα με κοινούς πολιτικούς - προγραμματικούς στόχους.

 Οι σύντροφοι που μίλησαν από τα κοινωνικά ιατρεία και τις συνελεύσεις γειτονιάς, έδειξαν τις μεγάλες δυνατότητες της αυτοοργάνωσης της εργατικής τάξης. Η ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος με τους ανέργους τους ελαστικά εργαζόμενους τους εξαθλιωμένους μαζί με τα κινήματα αλληλεγγύης και τα κινήματα για το περιβάλλον είναι όρος για να αποφύγουμε την καταστροφή και να πάρουμε τις τύχες της κοινωνίας στα χέρια μας. Αυτό απαιτεί την ανάπτυξη αυτό-οργανωμένων μορφών οργάνωσης της εργατικής τάξης και  πάνω σε αυτή την βάση άνοιξε η συζήτηση για την δημιουργία πρωτοβουλίας που μπορεί να ενώσει μαχόμενα κομμάτια της τάξης, εργατικά σωματεία βάσης και κοινωνικά κινήματα στην παραπάνω κατεύθυνση. Η εμπειρία των Ανεξάρτητων Εργατικών Κέντρων Αγώνα και των συντονισμών σωματείων βάσης που αναπτύσσονται στην περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, μπορεί και πρέπει να αξιοποιηθεί για αυτόν τον στόχο.

Από την εργατική συνέλευση αποφασίστηκαν:

• Να διερευνηθούν οι δυνατότητες και να συνεχιστεί η συζήτηση για την δημιουργία ενός ταξικού κλαδικού σωματείου βιομηχανικών εργατών
• Να απευθυνθεί στο εργατικό – συνδικαλιστικό κίνημα (εκτός από τους γραφειοκράτες) για την διοργάνωση μιας σύσκεψης (πιθανόν στο κτίριο της ΕΡΤ3) με σκοπό να οργανώσουμε μια κινητοποίηση στην πόλη για τα νέα αντεργατικά μέτρα.
• Να οργανώσει μια πανελλαδική κινητοποίηση-καμπάνια για την ανεργία αφού αυτή προετοιμαστεί όσο το δυνατόν καλλίτερα πολιτικά και οργανωτικά
• Να διατηρηθεί η επαφή μεταξύ των συντρόφων με σκοπό την κοινή δράση

Τέλος η συνέλευση αποφάσισε να εκφράσει την πλήρη αλληλεγγύη και συμπαράσταση με τους εξεγερμένους εργάτες της Ανατ. Ουκρανίας. 

Στην συνέλευση συμμετείχαν σύντροφοι εργάτες από Τουρκία και Βραζιλία.

7/9/2014 

«Ανοιχτή Συνέλευση Εργατικών και Κοινωνικών Κινημάτων»

 στον χώρο του εργοστασίου της ΒΙΟ.ΜΕ,
που λειτουργεί με αυτοδιεύθυνση και πλήρη εργατικό έλεγχο.

Από την εργατική συνέλευση μετά τη διαδήλωση στη ΔΕΘ

Φωτογραφίες από την εργατική συνέλευση, που έγινε την Κυριακή 7/9, μετά τη διαδήλωση στη ΔΕΘ, στο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ. Στη συνέλευση καλούσαν το σωματείο εργατουπαλλήλων της ΒΙΟΜΕ, η Ανοιχτή Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον αγώνα της ΒΙΟΜΕ και η πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών.
Διαβάστε σχετικά εδώ: http://kentroagona-ergaton.blogspot.gr/2014/09/blog-post.html

Ανακοίνωση της πρωτοβουλίας για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών για τη ΔΕΘ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΜΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΤΑΞΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗΝ ΔΕΘ
ΚΑΜΑΡΑ, ΣΑΒΒΑΤΟ 6/9, 5.30 μ.μ

Το αγωνιστικό και κινηματικό ραντεβού στην φετινή ΔΕΘ, είναι αναγκαίο να αποτελέσει σημείο εκκίνησης για την αλλαγή ρότας του εργατικού κινήματος. Σε αυτή την κατεύθυνση, το ζήτημα της πολιτικής ανεξαρτησίας του εργατικού κινήματος, από κράτος, κυβέρνηση, αφεντικά και συνδικαλιστική γραφειοκρατία που έθεσε εξαρχής η Πρωτοβουλία για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών με αφορμή την ΔΕΘ και η ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση και πορεία από την εργοδοτική και συνδικαλιστική γραφειοκρατία, αποτελεί πρωταρχική και αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση.
Η μάχη για την ανατροπή της κυβέρνησης, την κατάργηση των μνημονίων, την μονομερή διαγραφή του χρέους, την διασφάλιση των δικαιωμάτων στην δουλειά, την υγεία, την στέγη, την τροφή, είναι μια συνολική πολιτική μάχη, που αφορά το όλο της ζωής των εργαζόμενων.
Η κρίση δεν ανήκει στο χθες. Η καταστροφή είναι ήδη συντελεσμένη - και συνεχίζεται επ' αόριστον. Aρχικά, η διεθνής, ιστορική και δομική κρίση παρέσυρε την υπερχρεωμένη Ελλάδα στην χρεοκοπία, με τον βραχνά του χρέους να μας πνίγει. Tώρα, η ύφεση χτυπά την ευρωζώνη όχι απλά στην περιφέρεια αλλά και στον σκληρό πυρήνα της, την Ιταλία, την Γαλλία και προπαντός την Γερμανία.
Καμιά εθνική λύση ή λύση στα πλαίσια του καπιταλισμού δεν είναι εφικτή, αν δεν υπερβαίνει τα σύνορα, τις εθνικιστικές αυταπάτες, την εθνική περιχαράκωση.
Αυτοί που σπέρνουν τον θάνατο στην Ουκρανία, στην Παλαιστίνη, στο Ιράκ, αυτοί που ετοιμάζουν την Ευρώπη για ένα νέο πολεμικό σφαγείο δεν είναι άλλοι, δεν διαφέρουν από την μούρη του Σαμαρά. Είναι οι ίδιοι που καταδίκασαν τους εργάτες στη δική μας χώρα στην ανεργία, στη φτώχεια, τον θάνατο. Κάθε σταγόνα αίμα στην Ουκρανία ή στην Παλαιστίνη είναι δικό μας αίμα. Κάθε μικρή νίκη των εργατών στην Ελλάδα θα είναι η σπίθα της επαναστατικής πυρκαγιάς των εργατών στον κόσμο.
Αυτό είναι που αντικατοπτρίζεται με τον πιο ωμό τρόπο, τόσο στο περιεχόμενο των διεκδικήσεων, όσο και στον τρόπο οργάνωσης του εργατικού κινήματος. Η περίοδος της “ειρηνικής” συνύπαρξης με τα αφεντικά, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Η πάλη για την επιβίωση των εργαζόμενων, για αξιοπρεπείς μισθούς και συνθήκες δουλειάς, περνά μέσα από την διεθνιστική πάλη για την εργατική εξουσία στην Ελλάδα, στα Βαλκάνια, στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Όχι ως θεωρητική δυνατότητα, αλλά ως καθημερινότητα αγώνα· όπου σε κάθε χώρο δουλειάς σε κάθε μικρή ή μεγάλη αναμέτρηση θα προτάσσονται και θα επιβάλλονται τα εργατικά συμφέροντα.
 Για αυτό ακριβώς, κάθε δυνατότητα χειραφέτησης του κόσμου της εργασίας, περνά μέσα από την σύγκρουση, πολιτική, ιδεολογική και σε επίπεδο κινήματος, με τον εσμό της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, που παίζει ρόλο τροχοπέδης, στην ανάπτυξη νικηφόρων εργατικών αγώνων.
Παράλληλα όρο επιβίωσης της εργατικής τάξης, αποτελεί ο απεγκλωβισμός από τον συνδικαλισμό της υποταγής, στο κράτος και την εργοδοσία, που έχει οδηγήσει στον πλήρη εκφυλισμό των εργατικών αγώνων, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα, την αναγκαιότητα της ταξικής ανασυγκρότησης και αυτοοργάνωσης του εργατικού κινήματος. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χαρίζουμε τα υπάρχοντα σωματεία στην εργοδοτική γραφειοκρατία. Αντίθετα, παλεύουμε για την δημιουργία νέων, και για τον διαρκή επαναστατικό μετασχηματισμό των υπαρχόντων, στη βάση της εργατικής δημοκρατίας, σε πλήρη σύγκρουση με τις επιταγές της κυβέρνησης, της Τρόικας και του κεφαλαίου.
Σε αυτή την πορεία, κυρίαρχο διακύβευμα είναι η πραγμάτωση της πιο αναγκαίας από ποτέ ταξικής ενότητας των εργαζόμενων. Καταργώντας στην πράξη των διαχωρισμό δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, παλεύοντας ταυτόχρονα για το δικαίωμα στη δουλειά και σε ζωή με αξιοπρέπεια, εργαζομένων και ανέργων, που αποτελούν οργανικό κομμάτι της εργατικής τάξης. Απέναντι στον ταξικό εμφύλιο και στον κοινωνικό κανιβαλισμό που προωθεί η κυβέρνηση και το κεφάλαιο, αντιτάσσουμε την πιο πλατιά ενότητα εργαζομένων και ανέργων, στη βάση των κοινών υλικών συμφερόντων και αναγκών μας. Το Ενιαίο Μέτωπο των Εργαζόμενων, είναι μονόδρομος για την νίκη των εργατικών αγώνων και την ηγεμονία των εργατικών συμφερόντων. Συνιστά το κλειδί, ώστε να απελευθερωθούν οι δυνάμεις της εργασίας, από την φυλακή της συνθηκολόγησης. Είναι όπλο στα χέρια της εργατικής τάξης, για να αναχαιτίσει τις επιλογές κυβέρνησης και αφεντικών, για να ανατρέψει και να συντρίψει την εξουσία τους.
Μετατρέποντας δηλαδή, την αναγκαιότητα της Γενικής Πολιτικής Απεργίας διαρκείας σε μέσο καθολικής ανατροπής της εξουσίας κυβέρνησης, τρόικας, κεφαλαίου. Η ανεξάρτητη ταξική οργάνωση των εργαζόμενων είναι η προϋπόθεση. Η Γενική Πολιτική Απεργία διαρκείας είναι το μέσο που δημιουργεί τους όρους ανάδυσης της εργατικής εξουσίας. Ο στόχος, είναι η ανατροπή των αφεντικών και του πολιτικού προσωπικού τους, ως την μόνη λύση για να σπάσει ο κύκλος της εξαθλίωσης, της φτώχειας και της ήττας.
Ως Πρωτοβουλία για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών, αναζητούμε τους δρόμους απελευθέρωσης της εργατικής τάξης, μέσα στην ίδια την τάξη. Αγωνιζόμαστε ώστε στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές, να γεννηθεί το φύτρο της χειραφέτησης των εργατών από το κράτος, τα αφεντικά και τον ξεπουλημένο εργοδοτικό συνδικαλισμό. Παλεύουμε για την ταξική ενότητα των εργαζόμενων και για νικηφόρους εργατικούς αγώνες, που είναι η μόνη λύση για να ανατραπεί η κυβέρνηση και να απαλλαγούμε από μνημόνια, χρέος και Τρόικα.
Σε αυτό το πλαίσιο απευθύνουμε ανοικτό κάλεσμα συμπόρευσης στην ΔΕΘ, σε πλήρη ανεξαρτησία από την εργοδοτική και συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Επιπλέον καλούμε όλους τους αγωνιζόμενους εργάτες δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, ανέργους και νεολαία, στην εργατική συνέλευση που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 7/9 στις 11 π.μ στο κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ (μετάβαση με λεωφορεία του ΟΑΣΘ με αρ. 2, 3, 8 στάση ΣΑΣΘ ή Ανοιξη).
Κυρίως όμως με το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη ημέρα, επιδιώκουμε και θα συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις, στην ανάπτυξη ενός νικηφόρου και μαζικού εργατικού κινήματος, που θα θέσει τους όρους ανατροπής των αφεντικών και της εξουσίας τους. Σε αυτή την προοπτική ο ορίζοντας είναι ανοικτός και η ταξική κοινή δράση επιβεβλημένη, για σπάσουμε τα δεσμά της καπιταλιστικής εξουσίας.

ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΝΙΚΗ

ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ

Πρωτοβουλία για ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΤΩΝ


Εργατική Συνέλευση Κυριακή 7/9 στις 11 π.μ., στο κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ
Λεωφορεία ΟΑΣΘ 2, 3, 8 στάση ΣΑΣΘ (ή άνοιξη)

ΓΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΔΕΘ

ΚΑΛΕΣΜΑ

ΓΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

Σύντροφοι εργαζόμενοι και άνεργοι, 

Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης θα προβάλλει τα εμπορεύματα της διεθνούς κεφαλαιοκρατίας σε μια χώρα, όπου ο λαός βιώνει την άβυσσο της καπιταλιστικής κρίσης.

Η ανεργία η κοινωνική εξαθλίωση οι αυτοκτονίες και η μετατροπή των απόκληρων σε τροφοσυλλέκτες από κάδους σκουπιδιών, πάνε χέρι-χέρι με τους ιμπεριαλιστικούς οικονομικούς μηχανισμούς που επιβλήθηκαν στην χώρα, για δημεύσουν τον πλούτο της. Λιμάνια, ενέργεια, φυσικό περιβάλλον, υγεία, ασφάλεια, παιδεία, πολιτισμός, όλα προσφέρονται από την τρόικα και της συγκυβέρνηση, σε ένα γαϊτανάκι διαφθοράς, στο διεθνές και ελληνικό κεφάλαιο, σε ένα απίστευτο φαγοπότι.  

Η αντίσταση των εργαζόμενων αποτυπώθηκε σε σκληρούς αγώνες όλη αυτή την περίοδο: Χαλυβουργία, εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες, Δημόσιοι υπάλληλοι, Διοικητικοί πανεπιστημίων, καθηγητές, καθαρίστριες και άλλοι, έδωσαν σκληρούς αγώνες για να μην εφαρμοστούν τα μνημόνια στον χώρο τους. Οι αγώνες αυτοί, είτε στραγγαλίστηκαν από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ, είτε οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο από συγκεκριμένες αριστερές συνδικαλιστικές παρατάξεις, που επίσης περιόριζαν κάθε αγώνα στα όρια του κλάδου όπου ξεσπούσε.  

Εμείς πιστεύουμε πως όρος ζωής για το εργατικό κίνημα είναι το σπάσιμο όλων των πολιτικών ορίων, όχι μόνο του χρεοκοπημένου κυβερνητικού συνδικαλισμού, αλλά και της πολιτικής αντίληψης που είτε καλλιεργεί προσδοκίες στους εργαζόμενους για κοινοβουλευτική διέξοδο, είτε αντιδρά αρνητικά σε κάθε αγώνα που ξεσπά και αποκτά δυναμική, κουνώντας το δάχτυλο στους εργαζόμενους που παλεύουν για την ζωή τους, απομακρύνοντας τους από την μοναδική πραγματική διέξοδο σήμερα: τον  πανεργατικό επαναστατικό ξεσηκωμό.  

Που σημαίνει οργάνωση, σχέδιο και πρόγραμμα, στην κατεύθυνση της αποφασιστικής αναμέτρησης με τρόικες, κυβέρνηση και αφεντικά: στην κατεύθυνση της Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας, με προγραμματικούς στόχους την ανατροπή της κυβέρνησης, την κατάργηση των μνημονίων και την μονομερή διαγραφή τους χρέους. Σημαίνει δημιουργία των όρων για μια άλλη πολιτική εξουσία, που θα ασκείται από τους εργαζόμενους και τον λαό.  

Η πρωτοβουλία για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών καλεί κάθε αγωνιστή κάθε εργαζόμενο και άνεργο, κάθε απεργό που παλεύει για γενίκευση του αγώνα και για ένα πανεργατικό ξεσηκωμό, σε μια ανεξάρτητη από το κράτος και τους γραφειοκράτες συγκέντρωση και πορεία στην ΔΕΘ . Το κάλεσμα μας απευθύνεται σε κάθε μαχητική συνδικαλιστική οργάνωση, σε κάθε πολιτική και εργατική συλλογικότητα που θέλει να παλέψει ανεξάρτητα από την γραφειοκρατία. Συναντήσεις –συσκέψεις πρέπει να οργανωθούν σε όλη την χώρα, ώστε να προετοιμάσουμε με τον καλλίτερο δυνατόν τρόπο, πολιτικά και οργανωτικά, την ανεξάρτητη συγκέντρωση και πορεία.  

Καλούμε τους εργαζόμενους και τους άνεργους, τους διαθέσιμους και τους απολυμένους επίσης, να πάρουν μέρος στην πολιτική συζήτηση που οργανώνει η πρωτοβουλία την επόμενη μέρα της διαδήλωσης, για να ανταλλάξουμε πολιτικές εκτιμήσεις και κινηματικές εμπειρίες. Πάνω από όλα όμως, να προχωρήσουμε στα απαραίτητα βήματα (προγραμματικά και οργανωτικά) για την δημιουργία ενός πανελλαδικού Ανεξάρτητου Κέντρου Αγώνα Εργατών. Για ένα εργατικό κίνημα που θα συμβάλλει, ώστε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να οργανώσουν μέσα από σωματεία και τις συνελεύσεις γειτονιάς, επιτροπές αγώνα, απεργιακές επιτροπές, τα  δικά τους όργανα διεκδίκησης και επιβολής των αναγκών τους.

πρωτοβουλία για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών 

Για την συγκέντρωση διαμαρτυρίας και οργής για την "αυτοκτονία" στο Praktiker στην Αθήνα

Πάνω από εκατό πενήντα εργαζόμενοι και άνεργοι, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα ταξικής οργής που απεύθυνε η πρωτοβουλία για ένα Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών για διαμαρτυρία της εργατικής τάξης ενάντια στην δολοφονία στο Praktiker στην Ιερά Οδό την Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου έξω από το κατάστημα στο Praktiker. Η εργοδοσία του οποίου υποχρέωσε σε παραίτηση εργαζόμενο του καταστήματος, γινόμενη έτσι ο ηθικός αυτουργός της αυτοκτονίας του. 

Συμμετείχαν σύντροφοι από το EEK, τα στέκια Πασαμοντάνια και Παπουτσάδικο, η Pοσινάντε, νεολαία ΣYPIZA, αλληλεγγύη στα Δυτικά, Λαϊκή Συνέλευση Περιστερίου

Ήταν μια συγκέντρωση με παλμό, οργή, αλλά και διάθεση για αγώνα. Για να σπάσει η σιωπή που θέλησαν να επιβάλλουν τα αστικά ΜΜΕ, να καταγγελθεί και απομονωθεί ο αστικός γραφειοκρατικός συνδικαλισμός, με την ηχηρή απουσία του, όσο και το ίδιο το σωματείο των εργαζομένων του Praktiker που φαίνεται να εκπλήρωσε το καθήκον του με μια γραπτή ανακοίνωση αμέσως μετά τη δολοφονία, μια ακόμα δολοφονία ενάντια σε εργαζόμενο, που βαφτίζεται αυτοκτονία.

Μέσα από τα συνθήματα που ακούστηκαν, καταγγέλθηκε τόσο η κυβέρνηση που καταργώντας τις συλλογικές συμβάσεις, παρέδωσε εκατομμύρια εργαζόμενους στους σχεδιασμούς του κεφαλαίου, όσο και το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, που μέσα στην παρακμή του, επιδιώκει να τραφεί με την φυσική και ηθική καταστροφή της εργατικής δύναμης.

Η προκήρυξη της Πρωτοβουλίας μοιράστηκε στους εργαζομένους του καταστήματος, αλλά και στους πελάτες, σε όλο το χρονικό διάστημα της κινητοποίησης.

Η συγκεκριμένη συγκέντρωση, είναι μια πλευρά ενός συνολικού σχεδιασμού για την επόμενη περίοδο από τη μεριά της Πρωτοβουλίας. Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία από τη μεριά μας άλλωστε, δείχνει την ανάγκη για τα οξυμένα αντανακλαστικά που πρέπει να έχει μια επαναστατική ταξική πρωτοβουλία μέσα στο εργατικό κίνημα. Γιατί κανείς εργαζόμενος δε μπορεί και δεν πρέπει να συμβιβαστεί με τον αργό θάνατο που θέλει να μας επιβάλει το κεφάλαιο.

Την ίδια μέρα, Πέμπτη 20 Φλεβάρη, το απόγευμα η Πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα κάλεσε στις αντίστοιχες διαμαρτυρίες στο Βόλο και τη Θεσσαλονίκη.

Φωτορεπορτάζ από τη διαμαρτυρία ταξικής οργής στο κατάστημα Praktiker στο Αιγάλεω. Σύνδεσμοι φωτογραφιών από άλλες πόλεις.

Διαβάστε εδώ ρεπορτάζ από τη διαμαρτυρία του Βόλου:
http://ergatis.wordpress.com/2014/02/21/praktiker-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B8%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CF%83%CE%B9%CF%89%CF%80%CE%B7%CE%BB%CE%AC/

Δείτε εδώ φωτογραφίες από τη διαμαρτυρία στον Βόλο: http://dromosmag.blogspot.gr/2014/02/praktiker_21.html

Δείτε εδώ φωτογραφίες και διαβάστε ρεπορτάζ από τη διαμαρτυρία στη Θεσσαλονίκη: http://eekthes.blogspot.gr/2014/02/praktiker.html

Διαβάστε εδώ σχετικό άρθρο ανταπόκρισης από εφημερίδα Νέα Προοπτική: http://eek.gr/index.php/concerninglabor/2406-diamartyria-orgis-sto-praktiker

ΑΘΗΝΑ-ΒΟΛΟΣ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Διαμαρτυρία για την εργατική δολοφονία από το Πράκτικερ.

Άμεση παύση οποιασδήποτε δίωξης εναντίον της Αναστασίας Δεληκάρη

Όλοι στα δικαστήρια Βόλου:  Παρασκευή, 13 Δεκέμβρη, 9πμ

H εταιρεία της ΜΕΤΚΑ έχει ασκήσει μήνυση εναντίον της Αναστασίας Δεληκάρη, φοιτήτριας της Αρχιτεκτονικής σχολής Βόλου και μέλους του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος, με την κατηγορία της αναγραφής συνθήματος στον τοίχο του εργοστασίου της ΜΕΤΚΑ στη Ν. Ιωνία κατά τη διάρκεια περιφρούρησης της πρώτης μεγάλης πανεργατικής απεργίας ενάντια στην υπαγωγή της χώρας στις επιταγές του ΔΝΤ, στις 5 Μάη 2010.

Η συναγωνίστρια όπως και πλήθος σωματείων, εργαζόμενων, φοιτητικών συλλόγων αλλά και πολιτικών κομμάτων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων της εργατικής τάξης, στήριξαν από τη πρώτη στιγμή τον αγώνα των τριών εργατών της ΜΕΤΚΑ (Βογιατζής, Καλατζής, Παυλίδης) για την επαναπρόσληψής τους εξαιτίας της παράνομης απόλυσής τους για τη συνδικαλιστική και πολιτική τους δράση μέσα στο εργοστάσιο.

Το γεγονός ότι η εταιρεία της ΜΕΤΚΑ καταδικάστηκε όλες τις φορές σε όλα τα δικαστήρια που έγιναν για τις απολύσεις των 3 εργατών, πιο πρόσφατο το Εφετείο, είχε ως αποτέλεσμα την επαναπρόσληψη των εργατών (αν και σε έναν καθεστώς ιδιότυπης ομηρίας) αποδεικνύοντας ότι χωρίς τον ανυποχώρητο αγώνα των εργατών, την ενωτική και μαζική συμπαράσταση, ο αγώνας δεν θα μπορούσε να είχε κερδηθεί πρώτα έξω από τη πύλη του εργοστασίου και μετά στα δικαστήρια.

Ο αγώνας κερδήθηκε παρά τη θέληση της εργοδοτικής διοίκησης του σωματείου εργαζομένων της ΜΕΤΚΑ, το οποίο φρόντισε να διαγράψει από τις γραμμές του και τους τρεις εργάτες αμέσως μετά την επαναπρόσληψή τους με το αιτιολογικό  της ……….. κριτικής της διοίκησης του σωματείου.

Το πολιτικό σύνθημα «ΤΕΡΜΑ ΣΤΑ ΠΑΖΑΡΙΑ ΤΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΩΝ, ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ» αποδείχτηκε πολύ πιο ισχυρό όπλο από τους φονικούς πυραύλους και τα άρματα που κατασκευάζει η ΜΕΤΚΑ και η ενόχληση των διοικούντων, διευθυνόντων και εργοδοτικών συνδικαλιστών συμπυκνώθηκε σε μια μήνυση εναντίον της φοιτήτριας Α. Δεληκάρη που στάθηκε όπως κι εκατοντάδες άλλοι, στο πλευρό των εργατών.

Η μήνυση του βιομήχανου Μυτιληναίου αποτελεί την έμπρακτη στήριξη και ένδειξη ευγνωμοσύνης του στους εργοδοτικούς συνδικαλιστές, αφού το σύνθημα στρέφεται εναντίον τους. Ταυτόχρονα αποτελεί απόπειρα τρομοκράτησης κι εκφοβισμού εναντίον των εργατικών αγώνων και όποιου στέκεται συμπαραστάτης κι αλληλέγγυος.

10 Δεκέμβρη 2013

πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών (Μαγνησίας)

http://kentroagona-ergaton.blogspot.gr/

Για την ενότητα, την πολιτική ανεξαρτησία και την επαναστατική πολιτική στο εργατικό κίνημα: 2η πανελλαδική εργατική συνέλευση στο Βόλο

Δεν υπάρχει εργαζόμενος που στην καθημερινή του επαφή με την πραγματικότητα της Ελλάδας των μνημονίων, της ιστορικού βάθους κρίσης του συστήματος, αλλά και της επίθεσης σε κάθε πτυχή της ζωής της εργατικής τάξης, να μη διακρίνει μια χωρίς τέλος καταστροφή που εφαρμόζει το κεφάλαιο, τα αφεντικά, οι ντόπιοι και οι ξένοι τοκογλύφοι με τις τρόικες τους, οι τραπεζίτες. Σε αυτή την καταστροφή, που επιχειρούν, και στην κατάρρευση του συστήματος εκμετάλλευσης το οποίο υπηρετούν, και από το οποίο ωφελούνται, επιχειρούν να τραβήξουν το πιο ζωντανό και δημιουργικό, το πλειοψηφικό τμήμα της κοινωνίας, τον παραγωγό του πλούτου και της δημιουργίας: την ίδια την εργατική τάξη, κάθε έναν εκμεταλλευόμενο από εμάς, κάθε εργαζόμενο.

Σε αυτή την καταστροφή, στην οποία φυσικοί αυτουργοί είναι η κυβέρνηση και το αστικό πολιτικό σύστημα, με ηθική αυτουργία του ίδιου του κεφαλαίου, δεν χωρούν άλλες αυταπάτες, άλλο κλάμα, άλλη αποδοχή του πόνου. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με τον αρμόδιο υπουργό που απολύει, με τον εργοδότη του ιδιωτικού τομέα που τρομοκρατεί και διώκει. Απέναντί μας βρίσκεται μια εξουσία, που ακριβώς επειδή δεν έχει κανένα ιστορικό ορίζοντα, δεν μπορεί τίποτα να τάξει και να εκφράσει.Γι αυτό κάνει ό,τι κάνουν όλες οι εξουσίες που είναι στρατηγικά ηττημένες και υπό κατάρρευση: χτυπάει, τρομοκρατεί και διώκει.

Όμως η τάξη μας αγωνίζεται. Η Πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών υπερασπίζει κάθε προσπάθεια των εργαζομένων να δώσουν τη μάχη για την αξιοπρέπειά τους, για μια καλύτερη ζωή. Προσπαθεί να εμφανίσει παντού, σε κάθε εργατικό αγώνα ένα πρόγραμμα διεκδικήσεων που θα ενώνει τους εργαζόμενους πάνω σε όλα τα καυτά ζητήματα της ύπαρξης τους, για τη δημιουργία αγωνιστικών κέντρων της ίδιας της εργατικής τάξης, που θα οργανώνουν τη γενική πολιτική απεργία διαρκείας για την ανατροπή της κυβέρνησης. Για την εξουσία των ίδιων των εργαζομένων και των καταπιεσμένων. Οι αγώνες στους διοικητικούς υπαλλήλους, στους σχολικούς φύλακες, στους γιατρούς, σε εργοστάσια του ιδιωτικού τομέα που ιδιωτικοποιούνται, με τη διάρκεια και την αγωνιστικότητά τους, με την ικανότητά τους να υπερβαίνουν μέσα στον αγώνα τον αστικό και εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό, αποδεικνύουν, πως παρόλη την καταστολή από την κυβέρνηση, αλλά και την αδυναμία της αριστεράς να αντιληφθεί τις αναγκαιότητες και τις δυνατότητες των αγώνων, αυτή η γραμμή -για γενική πολιτική απεργία διαρκείας-  έχει τις ρίζες της μέσα στην ίδια την τάξη και τους αγώνες της. Μέσα σε αυτούς τους αγώνες αναδύεται και η ανάγκη για ένα πολιτικό σχέδιο υπέρ των εργαζομένων, με τους ίδιους στο τιμόνι.

Στις 14 και 15 Δεκέμβρη στο Βόλο, η Πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών, μαζί με τους εργαζόμενους του αυτοδιαχειριζόμενου εργοστασίου της ΒΙΟΜΕ στη Θεσσαλονίκη, επιτροπές αγώνα ενάντια στο δολοφονικό χρυσό από τη Χαλκιδική, επιτροπές και λαϊκές συνελεύσεις κατοίκων, αγωνιζόμενοι απεργοί από τους εργαζόμενους των αγώνων της περιόδου, καλούμε σε δεύτερη κοινή πανελλαδική εργατική συνέλευση μάχης και πολιτικού προβληματισμού όλα αυτά τα ποτάμια του αγώνα. Γιατί όλες οι θέσεις που προέκυψαν από την πρώτη πανελλαδική στη Θεσσαλονίκη έχουν επιβεβαιωθεί και τώρα πρέπει να αναζητήσουμε τους δρόμους που θα πατήσουμε για να κερδηθεί το κεντρικό στοίχημα της εποχής μας, το κεντρικό δικό μας πρόταγμα, που δεν είναι άλλο από την ριζική ανασυγκρότηση της κοινωνίας. Κι αυτό μόνο οι εργαζόμενοι με τη δική τους εξουσία μπορούν να επιτύχουν.  Σε αυτή τη συνέλευση στο Βόλο, είναι απαραίτητη η παρουσία κάθε εργαζόμενου από τις απεργιακές επιτροπές των μαχών του παρόντος, κάθε ταξικού συνδικαλιστή, εκπροσώπων εργατικών σχημάτων και μαχητικών σωματείων , εργατικών συνελευσεων , συλογικοτήτων που παλεύουν ενάντια στις συνέπειες της καπιταλιστικής χρεοκοπίας (κοινωνικά ιατρεία κ.α.) αλλά και εργαζομένων και φτωχών αγροτών από διάφορες περιοχές της Ελλάδας που δίνουν το δικό τους αγώνα ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος που γίνεται θυσία στις ανάγκες της αγοράς. Είναι αναγκαία τελικά η συμμετοχή κάθε εργαζόμενου που αντιλαμβάνεται τα συνολικά καθήκοντα του αγώνα που βρίσκεται μπροστά μας.

Κάλεσμα για τη 2η πανελλαδική εργατική συνέλευση στο Βόλο: 14-15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

Α.        Η βασική θέση της ανακοίνωσης της πρώτης πανελλαδικής εργατικής συνέλευσής μας, στις 8 Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη, δηλαδή πως οι συνθήκες της κρίσης και το μη βιώσιμο του χρέους, καθώς και του ίδιου του καπιταλισμού, έχει στρέψει το αστικό κράτος στην Ελλάδα, σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ταυτόχρονα σε μια ευθεία αμφισβήτηση της παρούσας κυβέρνησης, επιβεβαιώθηκε πλήρως από τα ίδια τα γεγονότα.

Με τη λήξη της 1^ης πανελλαδικής μας συνάντησης, ο Σεπτέμβρης δημιούργησε ένα γιγαντιαίο απεργιακό κύμα με κεντρικό αίτημα την ανατροπή των μνημονίων και των απολύσεων με βασικό όπλο την απεργία διαρκείας. Ο αγώνας αυτός δεν προχώρησε πέρα από ένα δεκαήμερο (16-23/9) και μόνο ο κλάδος των διοικητικών υπαλλήλων δυο πανεπιστημίων συνεχίζει σήμερα να απεργεί για 11^η εβδομάδα.  

Σε αυτό το απεργιακό κύμα, παρουσιάστηκε έντονη η ανάγκη της ενότητας της εργατικής τάξης, να συμπαρασυρθούν κι άλλοι κλάδοι εργαζομένων στον αγώνα και για πρώτη φορά εμφανίστηκε, αλλού πετυχημένα αλλού όχι. Επιπλέον,  μέσα στα συνδικάτα μέσω της δημιουργίας απεργιακών επιτροπών αγώνα έγινε προσπάθεια να ξεπεραστεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και να μετατραπεί το απεργιακό κύμα σε ένα πολιτικό τσουνάμι που θα σάρωνε τη κυβέρνηση και τα μέτρα της.

Tην πλήρη αποτυχία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας να οργανώσει την απεργία της 6^ης Νοέμβρη, που την υποχρέωσε να μην κάνει καν πορεία στην Αθήνα, τη διαδέχτηκε η εισβολή των ΜΑΤ στην ΕΡΤ παρουσία (στη χώρα) των τροϊκανών που συζητούν τα νέα μέτρα με τη κυβέρνηση. Η σκέψη και η θέληση για συνδικάτα μαχητικά με εργατική δημοκρατία, εντάσσονται κατ’ εμάς στην αποτυχία των υπαρχουσών συνδικαλιστικών μορφών οργάνωσης να εμφυσήσουν στον εργαζόμενο πληθυσμό τη στοιχειώδη πεποίθηση για τη διεκδίκηση αυτού που γράφουν στα καταστατικά τους: ότι μπορούν να υπερασπιστούν τα εργασιακά μας δικαιώματα.

Η ίδια η κατάσταση σπρώχνει τη κυβέρνηση και το κράτος στην ανάπτυξη της πιο ακραίας αντεπαναστατικής στρατηγικής ως τελευταίο όπλο άμυνας: Τις επιστρατεύσεις εργαζομένων, τις ζώνες καταστολής και αυταρχικού παροξυσμού στη Χαλκιδική, διαδέχτηκαν η δολοφονία του αντιφασίστα εργάτη Παύλου Φύσσα, η όξυνση της επίθεσης στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα με τις χιλιάδες απολύσεις που ετοιμάζονται, η δουλειά την Κυριακή για τους εμποροϋπαλλήλους. Είναι τέτοιο το αδιέξοδο για τον καπιταλισμό και το πολιτικό του προσωπικό, που πλέον δεν υπάρχει κανένα περιθώριο, καμιά αυταπάτη, πως μπορεί αυτό το σύστημα, όποιο πολιτικό διαχειριστή και αν αποκτήσει, να εφαρμόσει μια φιλολαϊκή πολιτική, ή να μοιράσει κάποια ψίχουλα. Από αυτήν την άποψη, σε στρατηγικό επίπεδο, εξαιτίας της πλήρους αδυναμίας σύναψης ενός νέου «κοινωνικού συμβολαίου» η επίθεση της αστικής τάξης δείχνει αδυναμία και πανικό.

Η παράταση της παρούσας καταστροφής κάθε τι ανθρώπινου μέσα στο ανθρώπινο με την απαξίωση της ανθρώπινης ύπαρξης από την κοινωνική εργασία, εξαρτάται αποκλειστικά  από την κατεύθυνση και τους στόχους του ίδιου του εργατικού κινήματος και των αγωνιστικών κοινωνικών κινημάτων.

Β.        Στην πρώτη μας ανακοίνωση, διατυπώναμε το ερώτημα ποιος καταστρέφει τη ζωή. Είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός, οι πολιτικοί του διαχειριστές, οι ντόπιοι και ξένοι τοκογλύφοι, οι τράπεζες, το κεφάλαιο. Καταστρέφουν τους ίδιους τους όρους ύπαρξης της εργατικής δύναμης με τους ενάμιση εκατομμύρια ανέργους, τους μισθούς πείνας, την ελαστική εργασία. Καταστρέφουν τη φύση και το περιβάλλον, για χρυσό, για ρυπογόνες χωματερές, μολύνοντας το νερό, πλήττοντας τους ίδιους τους όρους μιας πραγματικά ανθρώπινης ζωής. Καταστρέφουν την ίδια τη ζωή, στερώντας την ποιότητα στον ελεύθερο χρόνο, τις επιλογές για ποιοτικότερη ζωή, όπου ο ελεύθερος χρόνος θα είναι το πραγματικό κριτήριο ανάπτυξης του εργαζόμενου. Καταστρέφουν τις ίδιες τις παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας κάποιοι, όχι ανώνυμοι, ακόμα λιγότεροι από χτες, συνεχίζουν και συγκεντρώνουν τον ανθρώπινο πλούτο σε μια απίστευτη δυσαναλογία (το 10% του πληθυσμού κατέχει το 86% του παγκόσμιου ΑΕΠ) , εξαπλώνοντας απέραντη φτώχεια στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α., και ζώνες εξευτελισμού της ύπαρξης στην Άπω Ανατολή, όπου ανθρώπινες ψυχές θα πρέπει να ζήσουν με δύο δολάρια το μήνα. 

Γ.     Η αντιμετώπιση της κρίσης και των καταστροφικών συνεπειών της δεν μπορεί να προχωρήσει μόνο με τους αναγκαίους αγώνες αντίστασης που έτσι και αλλιώς γίνονται. Μέσα σε αυτούς τους αγώνες αναδύεται η ανάγκη για ένα σχέδιο ανασυγκρότησης κάθε πτυχής της ζωής και συνολικά της κοινωνίας. Και πρώτα- πρώτα η ανάγκη για ένα σχέδιο υπέρ των εργαζόμενων και εκμεταλλευομένων,  με τους ίδιους στο τιμόνι. Αυτή η τάση αναπνέει από τώρα μέσα στην ελληνική κοινωνία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες του Νότου, σε πείσμα του καπιταλισμού, των κυβερνητικών διαχειριστών του στην Ελλάδα (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), των ίδιων των σχεδίων της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Το  αυτοδιαχειριστικό πείραμα της ΒΙΟ.ΜΕ., οι απεργίες κόντρα στον αστικό και γραφειοκρατικό συνδικαλισμό, όπως ο αγώνας των διοικητικών υπαλλήλων, η αντιφασιστική πάλη που ανάγκασε την κυβέρνηση να κάνει συλλήψεις χρυσαυγιτών, οι δεκάδες αυτοοργανωμένες συλλογικότητες κοινωνικής αλληλεγγύης όπως τα κοινωνικά ιατρεία σε όλη την Ελλάδα που λειτουργούν μακριά από μια φιλανθρωπική λογική  ή λογική ανάθεσης, οι επιτροπές αγώνα υπεράσπισης του περιβάλλοντος, όπως αυτές στη Χαλκιδική ή στα Μακρίσια, ο πεντάμηνος αγώνας στην Ε.Ρ.Τ., είναι για εμάς τα μικρά ποτάμια που από διαφορετικούς δρόμους τείνουν να ενωθούν και να διαμορφώσουν τον ορμητικό χείμαρρο, που  θα θέσει ως ζήτημα του παρόντος την ανάγκη και τη δυνατότητα, της πολιτικής εξουσίας των εργαζομένων και καταπιεσμένων, της συντριβής του αστικού κράτους και των θεσμών του. 

Δ.     Όπως σωστά επισημαίνεται στην ανακοίνωση της 8ης Σεπτέμβρη, συνολικά, όπου και αν παλεύουμε, τα αιτήματά μας θα πρέπει να είναι πολιτικά και να επιδιώκουμε την διάχυση τους σε ευρύτερα τμήματα των εργαζομένων και καταπιεσμένων. Τα αιτήματα μας πρέπει να συνδέουν την πάλη για τα άμεσα καυτά κοινωνικά προβλήματα με τη συνολική πάλη ενάντια στο σύστημα εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.  Να προετοιμάζουν με πραγματικούς όρους τη γενική πολιτική απεργία διαρκείας για την ανατροπή της κυβέρνησης.

Με πρόταγμά μας την ανάγκη ριζικής ανασυγκρότησης της κοινωνίας  υπερασπιζόμαστε τον αγώνα που δίνει η τάξη μας για την παιδεία, την υγεία, το περιβάλλον, ενάντια στο φασισμό. Είμαστε παρόντες σε κάθε αγωνιστικό  μέτωπο που αναδύεται από τη σαπίλα του συστήματος του κέρδους. Υπερασπιζόμαστε την ανάγκη για λιγότερη και δημιουργικότερη εργασία, αμειβόμενη με βάση τις κοινωνικές ανάγκες και όχι το καπιταλιστικό κέρδος. Υπερασπιζόμαστε την φύση, μακριά από τις αγοραίες επιχειρήσεις εκμετάλλευσης. Οραματιζόμαστε μια νέα σχέση του ανθρώπου με το φυσικό του σώμα που έχει κακοποιηθεί από το καπιταλισμό. Αγωνιζόμαστε για την χρονική διεύρυνση και ποιοτική αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου μας, με περισσότερη συλλογικότητα, για μια καλύτερη ζωή, μακριά από την  διαμεσολάβηση των Μ.Μ.Ε., των  εταιρειών και των  εμπόρων των ελπίδων μας και των εργατικών αναγκών.  Παλεύουμε οι παραγωγικές δυνάμεις  να ελευθερωθούν από το καπιταλιστικό κέρδος και να περάσουν μαζί με την  πολιτική εξουσία στα χέρια μας, στα χέρια  των εργατών και των καταπιεσμένων. 

Ε. Από αυτήν την άποψη, μπορούμε στην 2^η πανελλαδική εργατική συνέλευσή που προτείνουμε να γίνει στο Βόλο στις 14 & 15 Δεκέμβρη για να διαμορφώσουμε ένα πιο συγκεκριμένο πλάνο δράσης μας, τόσο στο εργατικό κίνημα, όσο και στο επίπεδο των επιτροπών αγώνα κατοίκων και όλων των μορφών αυτο-οργάνωσης που έχουν προκύψει ως προϊόν της κρίσης και της αντίστασης της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων.

Γνώμη μας είναι, στη 2^η πανελλαδική εργατική συνάντηση να τεθούν με τη μορφή ορισμένων κρίσιμων θεματικών ενοτήτων τα παραπάνω ζητημάτα, να υπάρξει ο αναγκαίος χρόνος συζήτησης ώστε να μπορέσουμε να βγούμε όλοι μας ακόμα πιο δυνατοί για την επόμενη κρίσιμη περίοδο.   

Με συντροφικούς και αγωνιστικούς χαιρετισμούς,

Για την πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών 

Σπύρος Μανώλης

Γιάννης Χατζηγιάννης

Γιώργος Μπουγάτσος

Νίκος Πελεκούδας

Γρηγόρης Δαφνής

Κώστας Αβραμίδης

13 Νοέμβρη 2013